Categorie archief: youtube

Watch The Throne in het Gelredome

Recensie in De Gelderlander

Recensie op OOR.nl

Advertenties

Zeventien overpeinzingen bij Bruce

Voor het eerst Bruce Springsteen gezien, en wel in het Rhein Energie Stadion van 1. FC Köln. Zeventien overpeinzingen.

1. Nog nooit zag ik van zulke hoogte een concert. “Wo ist mein verrekijker”, dacht ik daar bovenin de nok. Dat went echter ook na een half uurtje.

2. Wat is het toch een baas die Bruce. Hij krijgt ze ook mee daar bovenin die nok, vooraan, aan de zijkant, zelfs buiten zo stel ik me voor.

3. Kan het geen verplichte lesstof voor muzikanten worden, concerten van The Boss bezoeken? Keihard werken, zwoegen, buffelen, zelfs als je een gevestigde naam bent. Hoezo was James Brown de hardest working man in showbusiness?

4 . En dan die tourlijst. Een staan bekijken achter op de rug van een fan met een pas gekocht shirtje. Van maart tot en met september is de E Street Band onderweg. We tellen ongeveer zeventig optredens, terwijl sommige bands bij vijf optredens in een maand al beginnen te steunen en zuchten.

5. Ondergetekende heeft een zeer beperkte aandachtsspanne maar bleef drie uur geboeid kijken.

6. Duitsers klappen graag mee.

7. Op een gegeven moment hoorde ik Hanneke Hendrix enkele tribunes verderop denken, “wat hebben we het toch gezellig tezaam”.

8. Ik mis Clarence Clemmons dus niet.

9. Ik zou Max Weinberg wel missen.

10. Hoe houdt die Springsteen dat vol avond aan avond? Hij is 62.

11. Aan charme ook geen gebrek bij Springsteen. Een kleuter van de nek van zijn vader uit het publiek halen om een duet te zingen. Collectief werden er wat brokken weggeslikt.

12. Leuker dan die drie types met pruiken tijdens Dancing In The Dark.

13. Wat is ie boos hè, vanwege de economische crisis en alles.

14. En waarom zijn andere muzikanten niet zo boos?

15. Ik heb concerten gezien van grote gearriveerde bands die korter en slechter waren dan de toegift van Springsteen.

16. Wat ben ik blij dat ik dit niet in Landgraaf hoef te zien, tussen de roze petjes en dan ook nog een uur korter.

17. Toch weer drie uur van mijn leven goed besteed.

Retromania

In OOR 3 ruime aandacht voor Retromania, redacteuren schrijven wat zij luisterden op hun zestiende. Dit bijvoorbeeld:

Met enig ongeloof las ik onlangs hoe een hippe band was geïnspireerd door KMFDM. Vast. In 1993, toen ik zestien was, leek niemand KMFDM te kennen. Na een jaar eerder compleet weggeblazen te zijn door Broken van Nine Inch Nails spelde ik OOR en keek ik de MTV-programma’s 120 Minutes en Alternative Nation om meer van dat soort muziek te ontdekken. Dat werd KMFDM dankzij de clip A Drug Against War. Hard, industrieel, lomp en meedogenloos, gefundenes fressen voor een zestienjarige. De naar de VS geëmigreerde Duitsers waren met een opmars bezig. Ondertussen moest ik KMFDM wel spellen voor de glazig kijkende cd-verkoper bij de toch goed voorziene Kroese. Spellen en bestellen, ook toen ik met terugwerkende kracht de andere albums ging kopen en nu blijkbaar in het bezit ben van een zeldzame editie van het album Naive. Destijds uit de handel genomen vanwege copyright, dat bestond toen nog.

De wandelclip

Uit De Gelderlander van 16-03-2012

Stel je bent drummer. Allereerst heb je alle flauwe grappen over (domme) drummers moeten leren accepteren (zoals: Waarom hebben bands bassisten? Om te vertalen voor de drummer! Dat werk.). Vanaf je kruk heb je de egokwesties van zanger en gitarist aanschouwd. En na de blaren op je handen te hebben gespeeld is de band eindelijk doorgebroken.

Maar dan moet je een clip maken. Helaas zo’n goedkope, met de band in beeld. Er moet beweging in, aldus de regisseur. De gitaristen mogen hun instrumenten meenemen, de zanger heeft zijn ego, alleen jij moet je drumstel thuislaten. Zo moet het ongeveer zijn gegaan toen Live (vreselijke band trouwens) de clip van I Alone ging opnemen. De drummer bewoog zich vrij door de ruimte, een gênante vertoning.

Leek een beetje op de clip Message In A Bottle van The Police waar de drummer op een stoel moest slaan. Goddank zijn veel clips korte films geworden. Vandaar dat er ook een lezing aan wordt gewijd door universitair docent Jaap Kooijman op Go Short, het festival voor korte film.

Kooijman gaat het over wandelclips hebben. Om actie en beweging in een clip te krijgen is een ronddolende drummer immers niet noodzakelijk. Je kunt ook gewoon een wandeling volgen.

Van een wandelende John Travolta in de openingsscène van Saturday Night Fever tot de legendarische wandeling in Massive Attack’s Unfinished Sympathy. Opgenomen in één shot. Zangeres Shara Nelson wandelt door Los Angeles, de straattaferelen om haar heen zijn interessant genoeg om de clip tientallen keren met plezier te kunnen bekijken. The Verve coverde de clip in Bittersweet Symphony. En dan is er nog Rabbit In Your Headlights van U.N.K.L.E. waarbij een wandelende man talloze keren wordt aangereden waarna hij weer verder loopt. Of The Pharcyde die in Drop een clip lang achteruit lopen maar dat weer achteruit afspoelen zodat het lijkt alsof ze vooruit lopen met rare armbewegingen.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan: Coldplay met Yellow (strandwandeling) en The Scientist (achteruit lopen), Mick Jagger – Let’s Work, Antiloop – In My Mind, Kylie Minogue – Come Into My World, Beck – Devils Haircut. Vul zelf de rest maar in, de voorbeelden zijn eindeloos.

Alleen aan goede Nederlandse wandelclips ontbreekt het. Terwijl alleen Frank Boeijen al in tien procent van zijn nummers door een verlaten stad wandelt. Misschien moet Go Short volgend jaar eens een wedstrijd wandelclips organiseren. Wandelstad Nijmegen wil het vast subsidiëren.

Eurosonic in beeld

Waarom zijn vrouwelijke bands zeldzaam?

Draai mijn hand niet om voor wat giswerk bij moeilijke vragen.

Next Question!

Dertig tips voor Eurosonic Noorderslag (27 – 30, slot)

In de aanloop naar Eurosonic Noorderslag (11 – 14 januari) dertig tips.

Luister alle tips op Spotify