Categorie archief: oor

Kanye West, de Zoon

Kanye-WestNaar aanleiding van het binnenkort te verschijnen Yeezus en het veelbesproken interview van Kanye met de New York Times even terugblikken op een gesprek met Kanye. Het was in 2008 naar aanleiding van het album 808s and Heartbreak en verscheen in OOR. Lees verder

Nanne Tepper, een voorbeeld voor recensenten

Foto: 3voor12

Vandaag kwam het trieste bericht dat Nanne Tepper is overleden. Hij was een van de meest begaafde poprecensenten van het land. Niemand schreef ze mooier. Hij was ook nog eens koning van de openingen:

“Dweezil Zappa, de meest trieste ‘Zoon Van’ onder alle ‘Zonen Van’, die van het uitmelken van het oeuvre van vader Frank zijn levenswerk heeft gemaakt, verdiende zijn brevet van Olympisch Onvermogen definitief op de Classic albums-dvd Apostrophe/Over-nite Sensation, door tijdens het uiteenpulken van deze werkjes achter de mengtafel, zoals die dvd-traditie nu eenmaal wil, zoveel gebrek aan inzicht in het werk van Pappie tentoon te spreiden dat het eeuwig zonde is dat er voor dergelijk onnozel gezwam geen capital punishment bestaat. En nu zitten we in onze pens met de dubbele release Zappa Plays Zappa (cd en dubbel-dvd), een diep triest stemmende titel, want die had natuurlijk Zappa Fakes Zappa moeten luiden.”

om te eindigen met:

“Maar wat een fouten worden er gemaakt, wat een dun kutgeluid, wat een totaal gebrek aan chemie! Als dit geen blasfemie is, dan weet de duivel het ook niet meer. Ik geef de cd mee aan de postbode. ‘Hier, hoef je ook eens iets niét te jatten!’ En nu eerst een paar uur onder de douche, en mijn brein een dagje in bleekwater.”

Of in de recensie van Hey Colossus – Happy Birthday:

“Hier hadden we even niet van terug. Na tien keer draaien ging het nog van ‘huh?!’ Want wat Hey Colossus allemaal uitspookt op zijn nieuwe plaat levert krentjebrij deluxe op, en krentjebrij moet je leren eten. Yep, de krenten uit alle pappannen met herrie gevist – van metal tot doom tot elektrieke noise – en met een hoop eigen ingrediënten erbij zó’n prachtig psychedelisch bloedbad aangericht (nou ja, het is maar bessenjenever natuurlijk) dat het een wonder is.”

Watch The Throne in het Gelredome

Recensie in De Gelderlander

Recensie op OOR.nl

De La Soul – Ni**as in Paris

Een interview met De La Soul in Parijs, waar de heren zich (verkleed met opplakbaardje en kous op hoofd) voordeden als Jacob Barrow en Deen Wither, de personages van hun nieuwe album First Serve, leidde bijna tot een mini-Ni**abitch-rel.

Dus op de dag dat Ni**as in Paris als single wordt uitgebracht, zitten jullie hier in een duur hotel in Parijs?
Jacob (Posdnuos): “Ja, dat nummer gaat over ons. Jay en Kanye hebben waarschijnlijk een tribute aan ons willen maken. Wij zitten zo vaak in Parijs. Een beetje gay misschien, maar wel leuk.”

“Waarom zeg je trouwens nigga??”

Dat is de naam van het nummer.
“Hmmm, nou vooruit, die krijg je van me.”

(Meer First Serve half april in de nieuwe OOR)

Retromania

In OOR 3 ruime aandacht voor Retromania, redacteuren schrijven wat zij luisterden op hun zestiende. Dit bijvoorbeeld:

Met enig ongeloof las ik onlangs hoe een hippe band was geïnspireerd door KMFDM. Vast. In 1993, toen ik zestien was, leek niemand KMFDM te kennen. Na een jaar eerder compleet weggeblazen te zijn door Broken van Nine Inch Nails spelde ik OOR en keek ik de MTV-programma’s 120 Minutes en Alternative Nation om meer van dat soort muziek te ontdekken. Dat werd KMFDM dankzij de clip A Drug Against War. Hard, industrieel, lomp en meedogenloos, gefundenes fressen voor een zestienjarige. De naar de VS geëmigreerde Duitsers waren met een opmars bezig. Ondertussen moest ik KMFDM wel spellen voor de glazig kijkende cd-verkoper bij de toch goed voorziene Kroese. Spellen en bestellen, ook toen ik met terugwerkende kracht de andere albums ging kopen en nu blijkbaar in het bezit ben van een zeldzame editie van het album Naive. Destijds uit de handel genomen vanwege copyright, dat bestond toen nog.

Repliek op repliek

Op 3 augustus schreef ik hier een artikel naar aanleiding van het boek Onder Stroom van Jacqueline Oskamp. Het boek werd met de grond gelijk gemaakt door Kees Tazelaar. Het stond vol feitelijke onjuistheden.

Ik vroeg me af of ik als recensent niet de taak had om te controleren op de feiten en opperde de suggestie dat Oskamp eigenlijk Tazelaar had moeten inschakelen als tweede lezer. Zo hadden alle problemen voorkomen kunnen worden.

Niet lang daarna nam Oskamp contact met me op en vertelde dat Tazelaar wel degelijk het hoofdstuk had gelezen waar hij zo veel kritiek op had. Deze repliek stuurde ze ook naar De Gids waar Tazelaar ook weer een repliek op schreef.

Het is inmiddels een weinig verheffend welles-nietes-spel geworden. Een discussie die maar beter snel gesloten kan worden, want dit doet de elektronische muziek echt niet goed.

Recensie Feist voor OOR

Recensie geschreven voor OOR.nl

De stem van Feist steelt de show

 

Een unieke avond. Niet alleen omdat het officieel drie jaar geleden is sinds Feist op een podium stond. Niet omdat dit eerste optreden in Nederland is, in het statige en uitverkochte Carré nog wel. Zelfs niet omdat het weergaloze nieuwe album Metals tijdens het optreden in prachtige uitvoeringen voorbij komt. Nee, het concert van Leslie Feist in Carré is zo uniek omdat het een hoogmis is voor haar hemelse stem.

Omdat we inmiddels al bijna door de synoniemen voor ‘prachtig’ heen zijn maar even door naar de zakelijke mededelingen. Wie Metals beluistert verwacht dat Feist een groot orkest meeneemt op tournee. Zeker omdat ze vooral theaters aandoet. Er zijn echter, inclusief Feist, slechts vier muzikanten aanwezig, plus nog eens drie achtergrondzangeressen. Door een drummer die zich knap inhoudt en de afwezigheid van een bassist wordt de muziek mooi kaal. Een ideale omgeving voor de zang van Feist waar de stilte net zo belangrijk is als de momenten dat die betoverende klank van haar veelzijdige stem klinkt. De muzikanten worden omgeven door rijen lichtspots die gericht zijn naar een doek aan het plafond waarop ook videobeelden van de band, gefilmd van bovenaf te zien zijn.

De drie achtergrondzangeressen, het a capella-trio Mountain Man, verrichten geweldig werk door zich met schijnbaar gemak naast de stem van Feist te voegen. Het concert opent met Undiscovered First van het nieuwe album. Niet veel later halen de zangeressen de kalimba’s tevoorschijn om Caught A Long Wind te begeleiden. En daarna is het zaak om iets aan de passieve status van het zitconcert te doen door het publiek klassieker Mushaboom mee te laten zingen.

Leslie Feist lijkt zelf ook nog niet zo goed te weten wat ze aanmoet met een publiek gezeten in comfortabele stoelen. Ze moedigt mensen aan om iets te roepen tussen de nummers door, tegelijkertijd heeft dat iets vreemds in de deftige omgeving van Carré. Na een opzwepende versie van The Bad In Each Other is het pas bij My Moon My Man, van het vorige album The Reminder, dat het publiek uit de stoelen oprijst om spontaan te gaan dansen.

‘Sorry dat ik een nieuw album heb gemaakt’, verontschuldigt Feist zich lachend. ‘Als ik over zes maanden terug kom, zijn jullie misschien net zo enthousiast over het nieuwe materiaal.’ Om aan de behoefte voor oud materiaal tegemoet te komen wordt I Feel It All ingelast. Toch komt Feist niet tegemoet aan de roep om greatest hits. Geen Limit To Your Love en 1,2,3,4 is alleen te horen in de tweede toegift met Feist op drums.

Feist is na een muzikale burnout verrezen met een prachtig album en ze geeft dat succes een gouden randje door een indrukwekkend concert dat zich kan meten met het beste wat er dit jaar op de Nederlandse podia te horen was. Weergaloos.

Door: Alex van der Hulst

Gezien: 15 oktober, Carré, Amsterdam