Categorie archief: Nederland

Van Moslim tot Wieberen, was dat wel zo’n slimme kindernaam?

tubaHij is er weer. De namenlijst. Het jaarlijkse feestje van alle kindernamen die dat jaar zijn gegeven aan de baby’s. En net als vorig jaar zit er menig Parel (letterlijk, een meisje heet Parel) tussen. Gegroepeerd zijn dat:

De groep kinderen die hun eigen naam pas op hun zestiende leren spellen. Denk aan: Kamsiyochukwu, Patcharadanai, Cedrixianthley, Chukwufuwanya, Chukwufunanya, Divainchéliënne, Kayxealitzah, Queen-ensiellyque, Qshayni’vi en Shaymariëntally.

De groep waarbij je de ouders wil vragen of ze het daadwerkelijk zo willen spellen. Daartoe behoren: Brittnie, Semantha, Sensabille, Doutse Doutsen en Doutze (naast de 32 Doutzens), Di-jay, Stecy, Brettley en Zusanne.

De gevallen helden Badr (32 keer) en Lance (5 keer). De fans die hun kinderen Jay-Z, Tupac, Beatrix, Rihanna of Sade noemen. Opvallend genoeg dit jaar eens geen Beyoncé.

De dierenliefhebbers die gingen voor: Mus, Wolf, Bear en Beer, Vos en Ram.

De afdeling kort maar krachtig gaat voor: De, En, Ha, O’, Tip en Al (deze laatste is een meisje).

In de categorie geografie zijn dit jaar geboren: Amerika, Mali, Monaco, Riviera en de sky was de limit voor de ouders van Skylar-Moon.

Dan is er de groep ‘dat valt nog te bezien’ met daarbij: Bikkel, Bruis, Catch, Hip, Lef, Link, Pit, Wijs, Lief en Maatje.

Gratis reclame voor Apple, Dodge, Rolex, Shimano en is Binq een merk of moet het dat nog worden?

Het geloof was sterk bij Moslim, On-Zion en Faith-heavenly.

De varianten met namen die beginnen met D’ waren wederom talrijk, waaronder: D’Jaevano, D’shadaem, D’twain en D’vinejerreau.

Bijzondere zelfstandig naamwoorden, werkwoorden en voorwerpen als naam zijn: Brand, Massa, Pop, Psyche, Burger, Man, Ruiter, Pastel, Tram, Tuba en Wieberen.

De mooie laatste drie uitsmijters: Maggeltje, Wrd en Rehab.

Het popmonument

Pleidooi uitgesproken tijdens het debat over De Grensverleggende Stad

Doornroosje is het meest kleurrijke gebouw van Nijmegen. Met afstand. Het is het icoon van de jeugdcultuur in de stad. Van hippies tot punkers, van housers tot hiphoppers. Nergens hebben verschillende groepen zich duidelijker geprofileerd, geamuseerd en gemanifesteerd. Niet alleen in het gebouw, maar ook daarbuiten. Wie een schroevendraaier in de buitenmuur van Doornroosje steekt kan een plakkaat van verschillende verflagen dik loswrikken. Vele malen dikker dan wat er van de Berlijnse muur af kwam. Twintig jaar graffiti. De muurtekenaars leerden er het vak en reserveerden hun mooiste werk voor de grootste muren van Doornroosje. Mocht de sloperskogel onverhoeds dan toch ooit de prachtige muren van Doornroosje raken, dan pleit ik voor mannen met bontmutsen die bij het station van Nijmegen stukjes gekleurde steen verkopen vanaf een tafel.

Cirkels

Maar er zijn nog veel oudere schilderingen. Ouder dan het icoon van de ME’er in de Piersonstraat. Er zijn schilderingen die net zo oud zijn als Doornroosje en waar wij als Nijmegenaren al veertig jaar naar kijken. Op de achterkant van het gebouw zijn in de zomer van 1970 twee grote cirkels geschilderd. Het bestuur klaagde nog dat de gebruikte verf te duur was, maar de bewuste verffabrikant had zich geen betere reclame kunnen wensen. Het is in die veertig jaar nooit overgeschilderd en vanuit de trein in de spoorkuil, vanaf de oude Groenewoudseweg en de brug over het spoor op de St. Annastraat kun je de cirkels zien. Ze maken onderdeel uit van de stad, twee cirkels die aangeven dat je bijna bij de universiteit bent, dat je het centrum nu echt verlaat.

Heilige Anthonius

Doornroosje nam in 1970 het gebouw van de St. Anthoniussschool over aan wat toen nog de Verlengde Groenestraat heette. Het gebouw is honderd jaar oud. Al die jaren waakt het beeld van de heilige Anthonius in de gang over leerlingen en bezoekers. In de kleine zaal zijn in het plafond nog de ringen te zien die herinneren aan de functie die het vroeger had: een gymzaal. Loop met de beheerder en de architect van de verbouwing door het pand en ze hebben bij iedere steen een ander verhaal. Over het café dat ooit crèche was. Over de voorste pilaar die, en dat is voor de voorstanders van sloop goed om te weten, het hele gebouw draagt. Over enkele klaslokalen die zijn samengevoegd om de grote zaal te vormen. Over de ronde doorgang richting kleine zaal die gemetseld is door jongeren die moesten oefenen om in Nicaragua een weeshuis te bouwen. Over de muurschilderingen die onlangs zijn ontdekt in het voormalige Winkeltje, de eerste plek in Nijmegen waar je legaal wiet kon kopen. Over de kelder waar Frank Boeijen begon met muziek maken, waar een dark room was tijdens Gay Leather Parties en waar de befaamde oefenruimte van The Bips was waar ooit de zanger van Green Day nog een avondje heeft lopen jammen.

Dinosaur JR

Want dat is Doornroosje vooral. De plek waar de grootste sterren ooit klein begonnen. Van Joy Division tot Radiohead. Van De Staat als tieners tot Courtney Love die schreeuwde om een lift naar Kurt Cobain. Van Herman Brood die boven even een shot ging zetten tot Doe Maar die er in hun eerste formatie optrad. Van het concert van Black Flag waarbij Arnhemse punks met messen en ploertendoders ruzie kwamen maken met de Nijmegenaren tot de twee wereldberoemde Fast Forward Festivals met bezoekers uit heel de wereld. Van Dinosaur JR die onlangs een live-album uitbracht, de opnames dateerden uit 1987, opgenomen in Doornroosje Nijmegen. Sinds kort wordt Nijmegen dankzij die opname in Doornroosje weer in allerlei buitenlandse kranten en op buitenlandse sites genoemd. En van Daft Punk die met de trein naar Nijmegen kwamen tot Jeff Mills die maar bleef terugkomen.

I feel like home, zei de technogrootheid de eerste keer dat hij Doornroosje binnenstapte. Roosje zinderde die nacht. Voor veel bezoekers is het een van de mooiste avonden uit hun leven. Het gebouw mag nooit verdwijnen, zeggen ze. En de artiesten zeggen ook dat Doornroosje niet weg mag, ze hebben liever die veertig jaar sfeer dan een nieuw gebouw zonder historie. Ze hebben ongelijk, Doornroosje moet wel weg. Dat is beter voor het personeel, de artiesten, het publiek en ook de buurt die was beloofd dat het afgelopen zou zijn met het nachtelijke af- en aanrijden van publiek.

Monumenten

Maar er zijn mindere monumenten in Nijmegen. Monumenten met minder historie, die lelijker en grijzer zijn. Dat pleit voor een nieuwe invulling van het gebouw met de internationale muziekhistorie en de mooiste muren van de stad. Zet er een ouderwets jongerencentrum in, een kantoor, een studieruimte, laat mensen voorstellen doen hoe ze het willen invullen. Maar laat het niet vergaan, laat het nooit vergaan. Een stad waar al zo veel historie verloren is gegaan, waar zo veel grijze blokkendozen verrijzen, waar een taboe op kleur lijkt te zijn. Laat het popmonument van Nijmegen staan. Als eerbetoon aan de internationale, nationale en lokale sterren die voor de muziek naar Nijmegen komen. Als eerbetoon voor nachten van liefde, geluk, schoonheid, jeugd en feest. Als eerbetoon voor de muziek. Doornroosje leeft, laat het gebouw heel.

Van Ui tot La-Queennysha, de meest bizarre kindernamen van 2011

Ieder jaar publiceert de Sociale Verzekeringsbank de lijst met kindernamen die dat jaar  door ouders zijn bedacht.

Naast de top 20 zijn vooral de bizarre kindernamen opvallend.
Spelling blijft lastig. Verkeerd gezette accenten leveren onuitspreekbare namen op, ook zijn er vreemde varianten op bekende namen.

Denk aan Dautsen, Doutse, Doutsen en Doutze. Of Patrijcja, Patrycia en Patrycja. Maar ook Dangelo en Daimend zijn apart gespelde namen.

Ook de voorliefde voor het vernoemen van kinderen naar automerken valt op in de namen Bentley, Spyker, Rolls, Royce en Rover.

Het lijkt er op dat tikfouten soms ook worden geregistreerd door SVB lijkt het. Of zouden mensen hun kinderen echt E of N hebben genoemd?

De leukste tien jongensnamen van 2011

  • Stoer
  • En
  • Devinder
  • Shine-On
  • Ui
  • Tipi
  • Disciple
  • D’x
  • Alpha
  • Osama

De tien meest opmerkelijke meisjesnamen

  • Gouda
  • Jupiler
  • Bamboo
  • Accompli
  • Rebbel
  • Beyoncé
  • Broadcast
  • Sherdeyshelly
  • La-Queennysha
  • Vrouwtje

Lees hier over de lijst van vorig jaar

Symphonica In Rosso, Nick & Simon in Gelredome

Recensie verscheen maandag10 oktober in De Gelderlander:

Oer-Hollands volksfeest bij Nick & Simon

Vorig jaar klonk er nog Roxanne van The Police, dit jaar zong het Gelredome mee met Rosanne. Symphonica in Rosso was nog nooit zo oer-Hollands. Nick & Simon weten drie uur lang te boeien, ook al is hun muziek duidelijk niet gemaakt voor een stadion.

Arnhem kleurt rood zaterdagavond. Het is Nick & Simon gelukt om het Gelredome maar liefst vier keer uit te verkopen. In totaal bezoeken straks meer dan 120.000 mensen de Symphonica In Rosso-concerten. De concertreeks is eindelijk weer oer-Hollands na drie achtereenvolgende jaren met internationale sterren.

Respectievelijk Lionel Richie, Diana Ross en Sting vulden de afgelopen jaren het Arnhemse stadion. Maar na het Roxanne van Sting klinkt er nu Rosanne. Veel Hollandser dan Nick & Simon bestaat haast niet. En veel populairder lijkt ook niet te kunnen. Jong en oud is op het concert afgekomen, aan het verzoek om iets roods aan te trekken is door velen gehoor gegeven. Er wordt spontaan meegeklapt, enthousiast meegezongen en geregeld staat het publiek op de banken van blijdschap.

Het decor is magistraal, rood natuurlijk, met een constructie die vanaf het podium langs bijna het hele dak golft. Over een soort drietand kunnen de twee Volendammers het publiek in. Het orkest is groot, luid en soms op het bombastische af.

Even na achten zetten Nick & Simon hun eerste nummer in, even voor elven zijn ze klaar. Bijna drie uur lang zorgen ze voor vermaak, dankzij veel afwisseling, meerdere gasten en een mooie opbouw in de avond.

Je kunt moeilijk zeggen dat 120.000 Nick & Simon-fans het allemaal verkeerd horen en niemand zal dan ook teleurgesteld zijn vertrokken na afloop. Toch valt er genoeg aan te merken op het concert. Veel van de nummers en ook de stem van Simon Keizer zijn te dun voor een stadion, ook in een nieuw strijkersarrangement.

Dat valt gelijk op als de 3Js spelen of wanneer Het Regent Zonnestralen van Acda en de Munnik klinkt, plots komt er dan twee keer zoveel pit in het concert. De muziek van Nick & Simon mist vaak een climax, vocaal lekker uithalen zit er bijna nooit in. De hoofdpersonen van de avond komen juist in de rustiger nummers als Blind Voor Mijn Ogen, Hoe Lang? en Pak Maar M’n Hand veel beter uit de verf. Daarnaast is alles uitgedacht, waar te gaan staan, wat te zeggen, het draaiboek is heel strak, veel ruimte voor spontaniteit is er niet.

Dankzij hun vele (televisie)activiteiten kunnen Nick & Simon afwisselen met blokjes. Blokje The Voice Of Holland met Pearl Jozefzoon, blokje The American Dream met Hotel California, Jailhouse Rock en Listen To The Music, blokje de 3Js met Wiegelied onder begeleiding van een showballet. En een blokje duetten met Thomas Acda en Paul de Munnik.

Geregeld duiken Nick & Simon op verschillende plekken in de zaal op. De laatste nummers, De Soldaat, Rosanne en Pak Maar M’n Hand worden achterin de zaal op een klein podium gespeeld. Lippen Op De Mijne, met een kus voor Kees Tol in het publiek, en Steeds Weer vormen de toegift.

Het is knap hoe Nick & Simon overeind blijven in het Gelredome. De fans kunnen voldaan naar huis en wie het duo zorgvuldig mijdt, was ook door dit concert niet bekeerd. Iedereen tevreden. Alleen Nick & Simon zitten met een probleem. Want hoe moeten ze dit ooit nog overtreffen?

De irritante Glennis Grace

Column verschenen op 30 september in De Gelderlander

Alleen Gordon is erger dan Glennis Grace. Gordon die de pers uitnodigde op de begrafenis van zijn moeder, zodat ze konden registreren hoe hij in een wit pak een serenade bracht aan een kist. Om daarna iedere week met een ander nieuwtje te komen. Dat hij zijn moeder mist, dat hij een nummer ging opnemen voor zijn moeder, dat de geest van zijn moeder hem aait. Al dat soort zogenaamde nieuws van artiesten die zelf de krant bellen en schaamteloos een familietragedie uitbuiten. Het is nog steeds wachten op de dvd van het begrafenisoptreden van Gordon.

U merkt dat ik een trouwe lezer van Telegraaf.nl ben, anders had ik dit allemaal niet geweten. Zo ben ik ook op de hoogte van het reilen en zeilen van Glennis Grace terwijl ik haar nooit hoor zingen. Glennis Grace belt geregeld zelf de krant op. Deze zomer stond er iedere week een nieuwtje over Grace in de Telegraaf. Hoe ze twee keer, bijna, een aanrijding had. Dat ze daar geen aangifte van deed. Dat ze bij de Toppers mocht meezingen. Dat ze baalde dat de Toppersconcerten voorbij waren. Dat ze dolblij is met haar auto en niet blij is met The Voice Of Holland.

Wie denkt dat ik dit verzin, moet gewoon even zoeken op de site van de Telegraaf en je vindt deze en zelfs nog meer berichten over Glennis Grace. En iedere dag dacht ik weer: who the fuck is Glennis Grace? Totdat ik me begon te ergeren als er op de autoradio Afscheid, een van de vreselijkste nummers van het nog vreselijker Volumia, voorbijkwam, gezongen door Trijntje Oosterhuis.

De krassen zitten nog op het display, met zoveel woede rukte ik aan de knoppen als dat nummer langs kwam. Tot ik een keer enkel de laatste tonen hoorde en dankzij de dj erachter kwam dat niet Trijntje Oosterhuis het nummer zong, maar Glennis Grace. Nu had ik al geen hoge pet van haar op, maar sinds ik dit weet, denk ik niet dat het ooit nog goed komt tussen mij en Glennis. Succesvol worden met andermans nummers en een maximum aan overbodige publiciteit. Een voorbode van een carrière die als een nachtkaars zal uitdoven omdat iedereen de buik vol heeft van Glennis Grace.

U snapt dat ik vrijdag 30 september het Holland Casino angstvallig mijdt als Glennis Grace er optreedt. Anders staat de volgende dag op Telegraaf.nl dat Glennis zeer bedroefd is dat ze onder luid boegeroep het casino binnenliep.

Vrijdag 30 september, Holland Casino, Glennis Grace

 

Stoer en Ziezo

Ieder jaar een hoogtepunt, de lijst met kindernamen die het vorige jaar zijn gegeven. De arme baby’tjes  krijsen nu nog in onschuld. Pas later zullen ze beseffen dat hun ouders ofwel niet konden spellen (gelukkig noemden mijn ouders me niet Aleks, Alix of Aleix) ofwel een vreselijke smaak hadden.

Helaas heeft dit jaar niemand zijn kind Shimano genoemd, toch wel de topper van vorig jaar. Opvallend is het aantal mensen dat niet vertrouwt op de Engelse uitspraak en eigenwijs de dochter Djulia of Djoj noemen. Er wordt flink fonetisch geschreven in het namenregister.

Komt ie dan, mijn persoonlijke keus van bizarre namen uit de lijst van 2010.

Jongens:

Accompli
Amadeus
Bikkel
Blaas
Caesar
Chardonney (dronken aangifte doen, foei)
Ché-Chevera (nee het is Guevarra!!)
D’ (ja dat was het)
Doutzen (die jongen krijgt het nog zwaar)
Garyjay-z
Godwin
Jazzy
Jesse-James
Jiggy
Juhsuphfariênsly (zeg maar Joep)
Kafka
Moke (fans?)
Rakshit (niet naar de VS op vakantie gaan)
Saybia (wederom, fans?)
Stoer
Tiësto (zie boven)
Vos

Meisjes:

Adriaantje
Beyoncé
Chardonnay (uniseks)
Deddy
Diddie
Dow (Simpsonsfans)
Feel
Finally (lange zwangerschap)
Lamaar
Sjakira
Svastikah
Tequila (zie Chardonnay)
Ziezo

Brekend: de Mebela!

Als daar de provinciale Hekking en de directeur van Pro Rail voor langs komen, dan vraag je je af wat het kleine nieuws in Lunteren is.

Update: Moehahaha, laat maar zitten, de Mebela is nu al kapot