Categorie archief: film

De wandelclip

Uit De Gelderlander van 16-03-2012

Stel je bent drummer. Allereerst heb je alle flauwe grappen over (domme) drummers moeten leren accepteren (zoals: Waarom hebben bands bassisten? Om te vertalen voor de drummer! Dat werk.). Vanaf je kruk heb je de egokwesties van zanger en gitarist aanschouwd. En na de blaren op je handen te hebben gespeeld is de band eindelijk doorgebroken.

Maar dan moet je een clip maken. Helaas zo’n goedkope, met de band in beeld. Er moet beweging in, aldus de regisseur. De gitaristen mogen hun instrumenten meenemen, de zanger heeft zijn ego, alleen jij moet je drumstel thuislaten. Zo moet het ongeveer zijn gegaan toen Live (vreselijke band trouwens) de clip van I Alone ging opnemen. De drummer bewoog zich vrij door de ruimte, een gênante vertoning.

Leek een beetje op de clip Message In A Bottle van The Police waar de drummer op een stoel moest slaan. Goddank zijn veel clips korte films geworden. Vandaar dat er ook een lezing aan wordt gewijd door universitair docent Jaap Kooijman op Go Short, het festival voor korte film.

Kooijman gaat het over wandelclips hebben. Om actie en beweging in een clip te krijgen is een ronddolende drummer immers niet noodzakelijk. Je kunt ook gewoon een wandeling volgen.

Van een wandelende John Travolta in de openingsscène van Saturday Night Fever tot de legendarische wandeling in Massive Attack’s Unfinished Sympathy. Opgenomen in één shot. Zangeres Shara Nelson wandelt door Los Angeles, de straattaferelen om haar heen zijn interessant genoeg om de clip tientallen keren met plezier te kunnen bekijken. The Verve coverde de clip in Bittersweet Symphony. En dan is er nog Rabbit In Your Headlights van U.N.K.L.E. waarbij een wandelende man talloze keren wordt aangereden waarna hij weer verder loopt. Of The Pharcyde die in Drop een clip lang achteruit lopen maar dat weer achteruit afspoelen zodat het lijkt alsof ze vooruit lopen met rare armbewegingen.

En zo kunnen we nog wel even doorgaan: Coldplay met Yellow (strandwandeling) en The Scientist (achteruit lopen), Mick Jagger – Let’s Work, Antiloop – In My Mind, Kylie Minogue – Come Into My World, Beck – Devils Haircut. Vul zelf de rest maar in, de voorbeelden zijn eindeloos.

Alleen aan goede Nederlandse wandelclips ontbreekt het. Terwijl alleen Frank Boeijen al in tien procent van zijn nummers door een verlaten stad wandelt. Misschien moet Go Short volgend jaar eens een wedstrijd wandelclips organiseren. Wandelstad Nijmegen wil het vast subsidiëren.

Advertenties

Joaquin heeft de film af

De film is af. Joaquin Phoenix is in zijn jaar van gekte gevolgd door zwager Casey Affleck die alles op film heeft vastgelegd.

De film mag dan zijn afgerond, nog steeds weet niemand of Phoenix echt zo gek als een deur was/is of dat hij dit enkel voor de film heeft gedaan.

De eerste berichten wijzen op een film die even bizar is als zijn mediaoptredens. Iets om naar uit te kijken dus. En om daarna in verwarring de bioscoop te verlaten.

Joaquin Poe(nix)

Komt het toch nog goed met acteur Joaquin Phoenix. Eerder bleek de baard en het vage gedrag al verdwenen.

Nu lijkt het er op dat de man, die zijn acteercarrière had ingeruild voor een loopbaan in de muziek toch weer in een film te zien zal zijn.

En dan niet eens een film over zijn eigen pogingen om rapper te worden, maar een film waarin hij Edgar Allen Poe speelt. Tenzij ook dit weer een mal gerucht is.

Waar is de baard?

Daar is ie weer. Joaquin Phoenix, zonder baard, zonder muziekaspiraties, met humor en ook nog volledig bij zijn verstand.

Zou zijn filmproject afgerond zijn? Heeft hij even pauze, of is dit allemaal voor het goede doel?

Dat geven we met kerst!

Film

Partir en A Film With Me In It

filmwithmeinitEerder aangekondigd in Vox, maar vandaag pas in première: twee films die ook al in de sneak te zien waren.

Partir
Voor een goed drama moet je kunnen meevoelen met de personages of helemaal meegaan met het verhaal. Dat is in beide gevallen onmogelijk bij Partir. Hoofdpersoon Suzanne verandert van gelukkige huisvrouw in een instant bakvis als ze de harige Spaanse klusjesman Ivan ontmoet. Dat loopt gierend uit de klauwen. Zeker met het ego van haar echtgenoot Samuel, voor wie scheiden geen optie is. In de eerste seconde van de film is al te zien hoe het afloopt en omdat de rest van de film ook voorspelbaar is, slaat de verveling al snel toe. En dan moet je je ook nog door vele scènes vol oude mensenseks heenworstelen. Kristin Scott Thomas weet met haar spel de meubelen nog enigszins te redden, maar ook zij kan niet tegen het beroerde scenario op. Uiteindelijk is het vooral de titel die goed getroffen is, want partir is precies de gedachte die de bezoekers van deze film treft.

A Film With Me In It
Mark heeft pech. En niet zomaar pech, nee meer pech dan de overvallers die een restaurant binnenstormden waar een politiefeestje aan de gang was. Meer pech dan de twee jongens die dachten enkele travestieten in elkaar te slaan en er te laat achter kwamen dat het verklede kickboksers waren. Mark heeft alle pech van de wereld, het is zonde om te verklappen wat dat is. Hij is een oppersul die volledig vertrouwt op huisgenoot Pierce die ook al niet het buskruit heeft uitgevonden. Als het compleet misloopt bij Mark is Pierce er als de kippen bij om hem van de wal in de sloot te helpen met zijn goede advies. A Film With Me In It is een soort kruising van Fargo en Shaun of the Dead. Absurd en droogkomisch. Het flauwe en voorspelbare einde detoneert daar iets mee. Het geeft niet, A Film With Me In It pretendeert niets anders te zijn dan licht vermaak

Pas op, trailer verklapt veel.