Categorie archief: Doornroosje

Voorpublicatie Bipsboek op 3voor12

Lees hier een voorpublicatie van Jozzy – Het Bipsboek op 3voor12.

Hij kreeg een schilderij van Herman Brood, het drumstel van Dead Moon, een bierdouche van een boos Paradiso, hing in zijn oefenruimte annex thuisbasis rond met Richard Hell (The Heartbreakers), Billy-Joe Armstrong (Green Day), Jeffrey Lee Pierce (The Gun Club) en vele anderen. Hij luisterde 4000 keer naar Nevermind The Bollocks, ….

Advertenties

Het popmonument

Pleidooi uitgesproken tijdens het debat over De Grensverleggende Stad

Doornroosje is het meest kleurrijke gebouw van Nijmegen. Met afstand. Het is het icoon van de jeugdcultuur in de stad. Van hippies tot punkers, van housers tot hiphoppers. Nergens hebben verschillende groepen zich duidelijker geprofileerd, geamuseerd en gemanifesteerd. Niet alleen in het gebouw, maar ook daarbuiten. Wie een schroevendraaier in de buitenmuur van Doornroosje steekt kan een plakkaat van verschillende verflagen dik loswrikken. Vele malen dikker dan wat er van de Berlijnse muur af kwam. Twintig jaar graffiti. De muurtekenaars leerden er het vak en reserveerden hun mooiste werk voor de grootste muren van Doornroosje. Mocht de sloperskogel onverhoeds dan toch ooit de prachtige muren van Doornroosje raken, dan pleit ik voor mannen met bontmutsen die bij het station van Nijmegen stukjes gekleurde steen verkopen vanaf een tafel.

Cirkels

Maar er zijn nog veel oudere schilderingen. Ouder dan het icoon van de ME’er in de Piersonstraat. Er zijn schilderingen die net zo oud zijn als Doornroosje en waar wij als Nijmegenaren al veertig jaar naar kijken. Op de achterkant van het gebouw zijn in de zomer van 1970 twee grote cirkels geschilderd. Het bestuur klaagde nog dat de gebruikte verf te duur was, maar de bewuste verffabrikant had zich geen betere reclame kunnen wensen. Het is in die veertig jaar nooit overgeschilderd en vanuit de trein in de spoorkuil, vanaf de oude Groenewoudseweg en de brug over het spoor op de St. Annastraat kun je de cirkels zien. Ze maken onderdeel uit van de stad, twee cirkels die aangeven dat je bijna bij de universiteit bent, dat je het centrum nu echt verlaat.

Heilige Anthonius

Doornroosje nam in 1970 het gebouw van de St. Anthoniussschool over aan wat toen nog de Verlengde Groenestraat heette. Het gebouw is honderd jaar oud. Al die jaren waakt het beeld van de heilige Anthonius in de gang over leerlingen en bezoekers. In de kleine zaal zijn in het plafond nog de ringen te zien die herinneren aan de functie die het vroeger had: een gymzaal. Loop met de beheerder en de architect van de verbouwing door het pand en ze hebben bij iedere steen een ander verhaal. Over het café dat ooit crèche was. Over de voorste pilaar die, en dat is voor de voorstanders van sloop goed om te weten, het hele gebouw draagt. Over enkele klaslokalen die zijn samengevoegd om de grote zaal te vormen. Over de ronde doorgang richting kleine zaal die gemetseld is door jongeren die moesten oefenen om in Nicaragua een weeshuis te bouwen. Over de muurschilderingen die onlangs zijn ontdekt in het voormalige Winkeltje, de eerste plek in Nijmegen waar je legaal wiet kon kopen. Over de kelder waar Frank Boeijen begon met muziek maken, waar een dark room was tijdens Gay Leather Parties en waar de befaamde oefenruimte van The Bips was waar ooit de zanger van Green Day nog een avondje heeft lopen jammen.

Dinosaur JR

Want dat is Doornroosje vooral. De plek waar de grootste sterren ooit klein begonnen. Van Joy Division tot Radiohead. Van De Staat als tieners tot Courtney Love die schreeuwde om een lift naar Kurt Cobain. Van Herman Brood die boven even een shot ging zetten tot Doe Maar die er in hun eerste formatie optrad. Van het concert van Black Flag waarbij Arnhemse punks met messen en ploertendoders ruzie kwamen maken met de Nijmegenaren tot de twee wereldberoemde Fast Forward Festivals met bezoekers uit heel de wereld. Van Dinosaur JR die onlangs een live-album uitbracht, de opnames dateerden uit 1987, opgenomen in Doornroosje Nijmegen. Sinds kort wordt Nijmegen dankzij die opname in Doornroosje weer in allerlei buitenlandse kranten en op buitenlandse sites genoemd. En van Daft Punk die met de trein naar Nijmegen kwamen tot Jeff Mills die maar bleef terugkomen.

I feel like home, zei de technogrootheid de eerste keer dat hij Doornroosje binnenstapte. Roosje zinderde die nacht. Voor veel bezoekers is het een van de mooiste avonden uit hun leven. Het gebouw mag nooit verdwijnen, zeggen ze. En de artiesten zeggen ook dat Doornroosje niet weg mag, ze hebben liever die veertig jaar sfeer dan een nieuw gebouw zonder historie. Ze hebben ongelijk, Doornroosje moet wel weg. Dat is beter voor het personeel, de artiesten, het publiek en ook de buurt die was beloofd dat het afgelopen zou zijn met het nachtelijke af- en aanrijden van publiek.

Monumenten

Maar er zijn mindere monumenten in Nijmegen. Monumenten met minder historie, die lelijker en grijzer zijn. Dat pleit voor een nieuwe invulling van het gebouw met de internationale muziekhistorie en de mooiste muren van de stad. Zet er een ouderwets jongerencentrum in, een kantoor, een studieruimte, laat mensen voorstellen doen hoe ze het willen invullen. Maar laat het niet vergaan, laat het nooit vergaan. Een stad waar al zo veel historie verloren is gegaan, waar zo veel grijze blokkendozen verrijzen, waar een taboe op kleur lijkt te zijn. Laat het popmonument van Nijmegen staan. Als eerbetoon aan de internationale, nationale en lokale sterren die voor de muziek naar Nijmegen komen. Als eerbetoon voor nachten van liefde, geluk, schoonheid, jeugd en feest. Als eerbetoon voor de muziek. Doornroosje leeft, laat het gebouw heel.

De pin-up dj

Verschenen in De Gelderlander van 2 maart

Dit loopt volledig uit de hand mensen. Ik dreig feministisch te worden. Ik, die toch altijd reuze lol had met het maken van flauwe grapjes over feministes, over tuinbroeken en dreadlocks in hun okselhaar. Ik kreeg kleine toevallen van types die woorden als ‘bemannen’ wilden veranderen in ‘bemensen’. En toch ben ik ongemerkt vreselijk geëmancipeerd geraakt.

Zo was mijn eerste gedachte bij de storm van kritiek op burgemeesterskandidaat Sharon Dijksma: “dat is omdat ze vrouw is.” Want was is Dijksma minder dan De Graaf? Niets toch? Maar plots is ze te licht voor het ambt van burgemeester in Nijmegen.

Ook heb ik een extra zintuig ontwikkeld voor de beschrijving van vrouwen. Worden mannen in artikelen altijd met hun achternaam beschreven, onervaren schrijvers hebben de neiging om vrouwen bij hun voornaam te noemen. Zo was de bekritiseerde NRC-journaliste Koelewijn in een ongeredigeerd nieuwsartikel op Nu.nl plots Jannetje. En zo las ik ooit allerlei boekrecensies van studenten waarbij de helft schrijfster Connie Palmen beschreef alsof ze de buurvrouw was: Connie.

En om af te sluiten, Jeroen Pauw is een seksist.

U snapt het inmiddels, de situatie is zorgwekkend. Maar wat heeft dat met muziek te maken? Adele, Lady Gaga, Anouk en Emeli Sandé, genoeg vrouwen die de afgelopen jaren hebben bewezen dat de vrouwen hun mannetje staan als songschrijvers en artiesten. Overigens begon die Emeli Sandé nog net niet te grommen toen ik in een interview vroeg of ze vaker had dat mensen, zoals ik, in eerste instantie dachten dat ze slechts een zangeresje was in dienst van een hippe producer. Geen slimme opmerking tegen een veelgevraagd songschrijver en zelfs afgestudeerd arts als Sandé. Gelukkig heb ik nog wat minpuntjes op de meetlat van Opzij.

Maar is het dan feministisch of juist helemaal niet als ik denk dat Ida Engberg het enkel aan haar prettige voorkomen te danken heeft dat ze veel wordt geboekt als dj? De blonde Zweedse schone heeft twee aardige platenkoffers voor de deur en heeft dat op menig foto getoond. De meningen zijn verdeeld over haar kunsten achter de draaitafel, ik heb haar nog nooit horen draaien dus officieel mag ik er niks van zeggen, maar toch vermoed ik dat ze het minder ver had geschopt als ze op Sharon Dijksma had geleken. Dat ze blond, Zweeds en vrouw is, maakt dus wel degelijk uit, maar maakt dat van mij nu een Jeroen Pauw of een Dolle Mina?

Zaterdag 3 maart, Doornroosje, Ida Engberg, Daniel Sanchez en Norman, 23:00 – 06:00 uur

Op de fiets naar huis

Recensie in De Gelderlander 12-09-2011

Nadat hij zijn laatste nummer heeft gezongen, fietst Gert Vlok Nel het podium af. Op een fiets die hij voorafgaand aan het optreden heeft gekregen van Literair Productiehuis De Wintertuin. Die heeft de Zuid-Afrikaanse dichter en zanger uitgenodigd om twee maanden in Nijmegen te verblijven als artist in residence.

Vlok Nel wil in die periode de hele stad verkennen, maar om dat nu lopend te doen. Daar wordt hij te oud voor, mompelt hij voor het optreden.

Veel meer woorden zal hij niet tot het publiek richten. Gert Vlok Nel is ondanks een imposant postuur een verlegen man. Maar ook een bijzonderheid tussen de muzikanten, omdat hij een betere dichter dan zanger is. Zijn gedichten zijn zo mooi en hij is zelf zo’n goede vertolker dat de stap naar de muziek snel gemaakt is.

In 2006 verschijnt, samen met de geroemde documentaire Beautiful in Beaufort-Wes, de cd ‘Beaufort-Wes se beautiful woorde’. Met Waarom Ek Roep Na Jou Vanaand, een ode aan landgenoot Koos du Plessis en ook het langste nummer van dat album, begint Vlok Nel zijn optreden in Nijmegen.

Een thuisoptreden, want Vlok Nel kan op de fiets naar huis vanavond. Of het verschil uitmaakt met een optreden tijdens een tournee is maar de vraag. Zoals gezegd blijft Vlok Nel afstandelijk. Achter hem verschijnen op een groot scherm Nederlandse vertalingen van zijn prachtige teksten. Verhalen over eenzaamheid en verdriet, die bijna altijd gepaard gaan met humor. Vol prachtige klanken die Vlok Nel in een combinatie van zingen, mompelen en voordragen mooi vertolkt.

Hij houdt het kaal. Zelf speelt hij gitaar en mondharmonica. De Zuid-Afrikaan wordt begeleid door een bassist en accordeonist. De zaal kijkt ademloos toe, waardoor zelfs het geschuifel van Vlok Nels witte gympen op de vloer goed hoorbaar is.

Muziek en teksten van Gert Vlok Nel zijn ook een ode aan de rust, een tegenwicht voor het jachtige leven. Hij zingt over de nacht, over de rivier, over treinen en over de regen, nooit gejaagd en zonder overdaad. De toegift Rivier, met de zin “Laasnag het ek in Pretoria geslaap”, sluit hij af met een variant: “Vannacht slaap ik in Nijmegen”, de stad waar hij een staande ovatie kreeg voor een indrukwekkend optreden.

 

Sleigh Bells en The Routines 2.0

Het was een upgrade. Op 30 mei 2010 stond Sleigh Bells met het Nijmeegse The Routines in Merleyn. Nu, vrijdag 11 februari, spelen de twee bands wederom in Nijmegen, maar dit keer in Doornroosje. En er is meer veranderd voor beide groepen.

The Routines is tegenwoordig de band van dat meisje dat meezingt op Sweatshop van De Staat. Maar niet alleen dat, de band is er in die acht maanden op vooruit gegaan. De zang is beter, de show wat strakker en de formatie is uitgebreid met een drummer, de broer van Rocco Bell (wederom De Staat). Een band in de lift dus, The Routines. Om te onthouden.

Sleigh Bells is harder, better, stronger, faster dan in mei. Een rij Marshall-amps waarvan er, gezien de microfoons, twee waren aangesloten. Een indrukwekkende lichtshow met veel stroboscoopliefde en het geluid weer een tandje hoger. Heftig, en indrukwekkend hoe met die energie de zaal op zijn kop ging.

Vergelijk Tell ‘Em in Merleyn en in Doornroosje:

Stil hier?

Even druk met bepaalde andere dingen: 40 jaar Doornroosje – het boek!

Fortarock verzoekt tevergeefs de goden

Verschenen in de Gelderlander op 5 juli:

Er is haast geen wijs uit te worden op Fortarock. Black metal, death metal, trash metal, sludge, folk metal en metalcore, probeer het maar eens te onderscheiden. De leek zal er alleen maar heavy metal in horen, of gitaarherrie, voor wie het helemaal niks vindt.

Zaterdag zijn er alleen maar liefhebbers in Park Brakkenstein. Vierduizend liefhebbers die allemaal zo hun eigen voorkeuren hebben. Het publiek is diverser dan bij de eerste editie vorig jaar. Van de Nijmeegse hoogleraar en het gemeenteraadslid tot de jongen van de NS-kiosk. Van een achtjarige tot een 65plusser. Het is niet alleen maar publiek voor donkere metal. Of komt het door de hittegolf dat veel bezoekers verstandig het standaard zwarte shirt hebben ingeruild voor een andere kleur? Lees verder