North American Scum

Bij het afscheidsconcert van LCD Soundsystem leek een traantje te vallen. James Murphy had het vlak voor het laatste nummer even moeilijk. En dat is niet zoals we hem kennen. Hij is eerder van de boze emotie.

Het was een gedenkwaardig concert daar in Madison Square Garden. Bijna vier uur duurde het geheel, met LCD Soundsystem als band in topvorm. In de rug gesteund door koortjes, oud-bandleden en zelfs Arcade Fire.

Zoek het ergens op, want het is van Youtube verwijderd, neem het tot je in delen, maar neem het tot je. Het blijft de beste liveband in jaren. Achteraf gezien ben ik dolblij naar het laatste concert van LCD in Nederland te zijn geweest.

Zoals de basloopjes bij Get Innocuous! en Us vs Them, zoals er meegeschreeuwd kan worden op All My Friends, het is allemaal voor het laatst geweest.

Gelijk maar even wat oude interviews opgezocht. Begin 2005 kon ik James Murphy per mail spreken. Een vraag wist hem nogal op de kast te jagen, die vraag kreeg hij vast vaker en die ergernis leidde later tot North American Scum.
Ik vroeg of het Amerikanen aan zelfspot ontbrak, naar aanleiding van Losing My Edge, wat dan weer vol zelfspot zit. Het antwoord van Murphy:

“of course it is.  i love it when europeans talk about how ignorant and plastic americans are, but you all seem to learn about us how?  by watching american TV?  we don’t have self-deprecating humor?  come on.  we have a douchebag for a president, but the english have blair and the belgians have a bunch of fascists getting close to real power, but no one’s saying anything about their lack of self-deprecation.  i live in fucking new york city?  heard of it?  little place.  relatively diverse and cosmopolitan.  a couple of good art movements kind of came form my home, you know.  i don’t live in the suburbs.”

In 2007 was er een tweede gesprek, naar aanleiding van Sound Of Silver.
Murphy zei destijds onder andere het volgende: Ik wacht nog steeds totdat we op onze donder krijgen van jongere bands. Dan kan ik lekker naar huis, ik mis mijn vrouw, ik mis mijn hond, als ik thuis ben verdien ik veel meer geld en kan ik tenminste muziek maken, wat me op tournee niet lukt. Onderweg moet ik elke dag maar toeleven naar een uurtje spelen, waarbij de 23 overgebleven uren van de dag een complete hel zijn. Maar we vechten in een oorlog tegen slechte slappe zooi. (…) Veel jonge muzikanten willen bewonderd worden, net zoals zij hun helden bewonderen. Maar daar gaat het niet om in muziek, het gaat om werken, heel hard werken. Veel jonge bands willen niet hard werken. Tot die tijd gaan we door, maar ik hoop dat er snel een jonge band komt die ons van het podium speelt.”

En: New York I Love You zat al drie jaar in mijn hoofd. Met de hoeveelheid tekst die ik in die periode bij het nummer heb verzonnen had ik een boek kunnen vullen. Maar er gebeurt iets heel vreemds zodra ik het nummer ga opschrijven. Je moet het zien als een hele vage schets die je met een dikke stift gaat overtrekken. Nadat je de eerste lijn hebt gezet, vervagen heel snel de contouren van die schets en dan moet je eigenlijk heel snel werken. Al die jaren kan de baslijn bijvoorbeeld in mijn hoofd begonnen zijn in A, maar sla ik de bas bij het uitwerken in D aan dan vervaagt daarmee de schets in mijn hoofd.



Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s