Rockin’ Park is de rode rug waard

Verschenen in de Gelderlander op 28 juni:

Niet iedereen zal even goed slapen in de nacht na Rockin’ Park. Niet omdat indrukwekkende concerten nog door het hoofd spoken, al kan dat ook, eerder omdat zo’n roodverbrande rug en nek nu eenmaal niet lekker ligt.

Het is bloedheet op Rockin’ Park. Je ziet meer bikini’s dan je lief is. Waar de ene bezoeker zucht in de schaduw, ligt de ander op een handdoek te bakken. Er heerst een ultiem festivalgevoel op de Goffert: lekker weer, een ontspannen sfeer en voor ieder wat wils op muziekgebied.

Echt rocken doet het park bij het tweetal van The Black Keys. Ook voordat de drummer en gitarist ondersteuning krijgen van een bassist en een toetsenist zetten ze al een imposant geluid neer. Zo bekend zijn ze nog niet,dus misschien mogen The Black Keys wel de verrassing van Rockin’ Park worden genoemd.

Harder dan Rise Against wordt het zondag niet. De punkband grijpt terug naar het geluid van de jaren negentig, de begintijd van Green Day. Het is een welkome afwisseling op het festival, al past de muziek beter bij een wat jongere garde dan dat er op Rockin’ Park rondloopt.

Voor Amy MacDonald staat het publiek bij het grote podium even op van de handdoeken. MacDonald is de artiest op het festival die het meest op radio en televisie te horen en te zien is. Ze heeft de grootste hits van allemaal, al komt dat live niet heel goed over.
Met hetzelfde euvel kampen de Stereophonics. Ze hebben de ondankbare taak om rond etenstijd op te treden. Stereophonics is zo’n band die je op handen draagt of die je ondraaglijk saai vindt. Voor het laatste is heel wat te zeggen. Veel vuur zit er niet in het optreden, plichtmatig worden de hits afgewerkt, die door de fans overigens met veel enthousiasme worden meegezongen.

Zowel Amy MacDonald als de Stereophonics doen een goede poging om het publiek in het Nederlands aan te spreken. Dat lukt Vampire Weekend het beste, ze zingen Hup Holland Hup met iedereen om dat naadloos over te laten gaan in hit A-Punk. Het is een prachtig optreden van Vampire Weekend. Met al die muzikale invloeden uit Afrika en andere verre continenten is het optreden het avontuurlijkste van de hele dag. Helaas voor de Amerikanen staat iedereen dan al te wachten op Pearl Jam.

Eddie Vedder, het boegbeeld van die band, heeft zijn gezicht eerder op de dag al even laten zien op het hoofdpodium. Samen met Ben Harper zingt hij Under Pressure van David Bowie en Queen. Tot grote vreugde van het enthousiaste publiek. Harper opereert de laatste jaren misschien flink onder de radar, op zijn optreden in Nijmegen is weinig aan te merken. Er zit kracht, passie en plezier in.

Als er een groep is die je niets hoeft te vertellen over het geven van goede concerten dan is het Pearl Jam. Mocht er ooit een handboek voor een succesvol optreden worden geschreven, dan kan Pearl Jam wel wat hoofdstukken vullen. Het is een soort van magie hoe Eddie Vedder het hele park lijkt te omhelzen. Het zijn van die magische momenten op een festivaldag, net als dat duet met Ben Harper en het dansfeest van Vampire Weekend.

Van het lang uitgesponnen Even Flow gaat het naar de rustige meezinger Just Breathe om met Unthought Known de ondergaande zon toe te zingen. Je kunt er nog even van dromen als je eindelijk de positie hebt gevonden om met je rode rug in slaap te vallen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s