Aerosmith is stroef maar nog niet versleten

Concertrecensie Aerosmith, verschenen op 24 juni in De Gelderlander:

Ooit stonden Steven Tyler en Joe Perry bekend als de Toxic Twins. Omdat ze zulke goede vrienden waren, best op elkaar leken en allebei liefhebbers waren van grote hoeveelheden drugs. Die tijden zijn voorbij. Het had weinig gescheeld of Aerosmith had zanger Steven Tyler dit keer thuis gelaten. Vanwege een kapot lichaam en een verslaving aan pijnstillers achtten zijn oude maatjes hem niet meer geschikt om mee te gaan op tournee.

Er moesten advocaten en veel gesteggel aan te pas komen om Aerosmith in de originele bezetting naar Europa te krijgen. Is dit dan de laatste tournee, vraag je je af. De leden lopen immers tegen de zestig, of zijn die leeftijd, zoals Tyler, al gepasseerd. De mogelijkheid dat het wellicht de laatste keer Aerosmith in deze bezetting is, heeft in ieder geval niet veel mensen naar het concert getrokken. Minder dan tienduizend kaarten zijn er verkocht, te weinig om het concert door te laten gaan op de Nijmeegse Goffertwei en ook het Gelredome is heel vaak voller geweest.

Zonder nieuw album is er weinig reden om Aerosmith te gaan zien op de Cocked, Locked, Ready to Rock Tour. De echte fans hebben de band al vaker die vele grote hits zien spelen. Ondanks al die verhalen vooraf staan Tyler en Perry vanaf het eerste nummer (Love in an elevator) vertrouwd rug aan rug.

Heel soepel gaat het niet meer bij Tyler, de effecten op zijn stem heeft hij hard nodig. Maar een oude vos verliest zijn streken zo snel niet, puur op routine weet de zanger het publiek knap te bespelen. Het is dan ook weer niet zo dat zijn bandmaatjes veel scherper zijn. Het spelplezier en de brandende ambitie om op het podium te staan, spat er niet af bij de heren.

Het is wat tam, maar na twee uur spelen staan ze nog fier overeind als Joe Perry zijn riem afdoet om zijn gitaar te geselen. Stroef en oud misschien, maar Aerosmith is zeker niet versleten.
Ze hebben altijd nog een goede show en die tijdloze klassiekers om het concert de moeite waard te maken. Rag Doll, Mama Kin, Livin’ on the Edge, Walk This Way, Dream On en Sweet Emotion hebben natuurlijk wel de muziekgeschiedenis gekleurd.
Toch zullen ze een volgende keer met nieuw materiaal of nieuwe chemie moeten komen om meer publiek te trekken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s