Rock met een grote R

Recensie van het concert van Muse op 19 juni in het Goffertpark, verschenen in de Gelderlander:

Het is rond half elf als Matthew Bellamy, zanger en gitarist van Muse, de hoogte ingaat op een soort van ufo. Bellamy draagt een pak van rode ledlampjes. Het is een van de hoogtepunten in de twee uur durende show van de band Muse in het Goffertpark. In dit geval is het een letterlijk hoogtepunt; ook de mooie show, het prachtige decor en de professionaliteit van de band behoren tot de hoogtepunten.

Het was bijna een perfect concert, ware het niet dat de muziek, het charisma van de band en het gure weer niet tot de hoogtepunten van de zaterdagavond behoren. Het publiek van 55.000 uitzinnige fans maalt er niet om. Je kunt je ook onmogelijk bekocht voelen als je 60 euro neertelt voor deze show en er ook nog eens concerten van Ghinzu en Editors bij krijgt.

Er zijn fans van Editors speciaal voor deze Britse band naar de Goffert gekomen. Woord voor woord worden de hits van het voorprogramma meegezongen. Het viertal zet een sterk concert neer in het decor van Muse. Een decor dat eruitziet al de hoek van een rechthoekig gebouw waar een verdieping is uitgesneden. Na de films zijn nu ook de concertpodia al 3D.

Zaterdagavond zijn er wel de nadelen van een zomeravond en niet de voordelen. Er is lang licht zodat de lichtshow op het podium in het niet valt, maar het weer is guur. Als er confetti het publiek in wordt geschoten, wordt dat door de harde wind zo weer het podium opgeblazen. Bassist Chris Wolstenholme ligt in een deuk als hij ziet hoe het drumstel van Dominic Howard omgeven wordt door waaiende slierten. Op het einde van het concert worden er grote ballonnen in de vorm van oogballen het publiek ingegooid. Ze waaien allemaal richting Hazenkamp. Als wijkbewoners die avond claimen ufo’s en gigantische oogballen te hebben gezien, verklaar ze dan niet voor gek, ze hebben gelijk.

Visueel is het concert van Muse het beste wat er in jaren te zien is geweest in het Goffertpark. Het decor, en de videobeelden die erop te zien zijn, zijn prachtig. Het compenseert het gebrek aan podiumpresentatie van de band. Muse mag muzikaal dan veel op Queen lijken, de snor van Freddy Mercury had nog meer charisma dan Matthew Bellamy. Hij spreekt amper het publiek aan, dat wordt vaak door de drummer gedaan. De kleine heren vallen enigszins weg in het grootse decor.

Zo groots als het decor en de show, zo groots is ook de muziek. Alle muzikale effecten om het geluid zo bombastisch mogelijk te krijgen, worden ingezet. In het rijtje van Wagner en Queen, kan ook Muse. Het tempo is hoog, het rockt zoals weinig bands nog rocken, de hits zijn talrijk en er wordt leuk geplunderd in de muziekgeschiedenis. Al mist er bij het Britse drietal net dat randje en die nuance om het muzikaal heel interessant te maken. Dat was al duidelijk op het laatste album The Resistance waar de tour op is gebaseerd. De fans verwachten dus niet anders.

Wie charisma of muzikaal avontuur wil, kan volgende week naar respectievelijk Pearl Jam en Vampire Weekend in het Goffertpark. De fans van Muse willen en krijgen rock met een grote R.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s