In 2007 schreef ik voor OOR het artikel ‘Hiphop is dood’. Dit naar aanleiding van het gelijknamige album van Nas.
Het is bijna een tijdloos onderwerp, want ieder jaar komt het weer ter sprake. De laatste jaren is er een soort consensus dat hiphop nog wel leeft, alleen niet meer als Amerikaanse rap. Eerder in andere landen en in andere vormen, van baile funk en grime tot kwaito en moderne dancehall. Dat is tenminste de mening van mensen als Diplo, Daniel Haaksman en Matt Mason, de schrijver van Piraterij.
Ook de erudiete muziekjournalist van The Newyorker, Sasha Frere-Jones, doet een duit in het discussiezakje. Hij geeft hiphop een kritische duw naar aanleiding van The Blueprint III van Jay-Z. Deels terecht, want Jigga kabbelt op dit album geregeld op halve kracht voort. Dat wordt ook veroorzaakt door het gebrek aan competitie in de Amerikaanse commerciële rap.
En natuurlijk zijn er dan mensen op hun tenen getrapt door het relaas van Frere-Jones. Bijvoorbeeld de groep Das Racist die er een hele rassenkwestie achter zoekt, inclusief 24 haiku’s gericht tegen het artikel van Jones. Prettig leesvoer.
Je hebt van die artikelen, die schrijven zichzelf. Zoals dat interview met Gotcha! in maart 2008 voor OOR. In het kader van 50 jaar Nederlandse popmuziek mocht de legendarische band uit Haarlem niet ontbreken.
Twee uur heb ik met Ro, Ten en Martijn Bosman in de stationsrestauratie in Haarlem gezeten. De ene na de andere anekdote vloog over tafel. Ondanks zes pagina’s ruimte moest er nog het nodige worden geschrapt. Over de hoogtijdagen van Gotcha! kun je een mooi boek schrijven.
Hoe vaak kun je een artikel beginnen met het citaat: “Was dat toen ik mijn nek had gebroken door die trampolines van de VPRO?” “Nee, je had je verbrand,” zegt Martijn. “In dat barbecue-ongeluk.”
Ze zijn weer bij elkaar. Met leden uit de eerste, tweede en derde bezetting. Helaas zonder Ro. Toch wil ik ze wel zien.
Volgens De Wereld Draait Door zijn ze weer samen gekomen door dat artikel in OOR. Het interview leverde dus niet alleen een leuk artikel op, maar ook een reünie. Het begon er al op te lijken tijdens dat gesprek, niemand stond afwijzend tegenover een reünie, ook het kamp van de broertjes Smeenk niet. Blijkbaar zijn ze later nog eens samengekomen en hebben de reünie gepland.
Het verhaal over Gotcha! is terug te lezen in OOR 4 uit 2008, en ook dit boekje van oud-manager Mars Hendrix staat vol leuke anekdotes en verhalen.
Twee recensies geschreven over het concert van Coldplay woensdag in de Goffert. Eentje voor de Gelderlander en eentje voor OOR. Veel bezoekers dus ook veel reacties, inclusief de geijkte ‘was je er wel bij’-reacties. Nee, ik was er niet bij, ik ga toch niet echt naar het concert als ik een recensie schrijf? Wat denken die mensen wel?
Het is een en al Marvin Gaye in de Motown Top 100 in OOR. Marvin op 1, Marvin op 2, Marvin op 10, Marvin op 13, Marvin 21, Marvin op 21. En zo gaat het nog wel even door. Tot en met nummer 100, waar Marvin ook al staat met Trouble Man.
Hee, die had ik ingevuld. Toch? Eens even kijken wat ik twee maanden geleden voor een lijstje opstuurde.
Singles
1. Reach Out, I’ll Be There — Four Tops
2. What’s Going On — Marvin Gaye
3. I Wish — Stevie Wonder
4. Where Did Our Love Go — The Supremes
5. I Want You Back — The Jackson 5
6. The Tears of A Clown — Smokey Robinson & the Miracles [U.K. version]
7. Mercy Mercy Me (The Ecology) — Marvin Gaye
8. Dancing In The Street — Martha & the Vandellas
9. Superstition — Stevie Wonder
10. Trouble Man — Marvin Gaye
Albums
1. Marvin Gaye – What’s Going On
2. Stevie Wonder – Songs In The Key Of Life
3. The Four Tops – Reach Out
4. The Jackson 5 – Diana Ross Presents The Jackson 5
5. Erykah Badu – Baduizm
Ook ik was op STRP zaterdag. Natuurlijk, als al die goden en halfgoden van de elektronische muziek zich op één avond in Eindhoven verzamelen dan moet je daarbij zijn.
Ook al was het dan niet altijd even goed, maar toch. Je moest erbij zijn.
Een leuke mix van het oude werk van The Prodigy op Eclectro. Wel een beetje lompe boerenbeukbeats. Nieuw album is ook niet alles. Over een paar weekjes mijn interview met Keith ‘Firestarter’ Flint in de OOR.
Wat niet in de OOR stond, maar wat Kanye West nog meer vertelde, was onder andere:
“Ik wil met kunst, design, creativiteit en mode bezig zijn. Ik zou wel iets in de seksindustrie willen doen. Ik zou wel fotograaf voor Hustler willen zijn eigenlijk. Ik zit er nog aan te denken hoe ik me in die industrie moet storten.”
“De eerste keer dat ik een 808 gebruikte had ik niet daadwerkelijk een 808. Het was een sample van een 808. Pas voor dit album heb ik ook echt een 808 gekocht om het zo authentiek mogelijk te laten klinken. Vaak laten we het geluid toch via de MPC-sampler lopen.
Ze zouden het kinderen eigenlijk op school moeten leren, wat een 808 is, hoe het klinkt en waar het allemaal op te horen is. Dat soort dingen probeer ik met mijn foundation te bewerkstelligen.”
“Ik heb geen tienjarenplan. Want alles wat iemand in tien jaar voor elkaar wil krijgen, dat wil ik in tien minuten. Ik wil het nu. Ik wil een impact maken op de wereld, ik wil bommen laten vallen en hele gebieden uitvlakken met een enkel briljant idee. Het kost alleen tijd om het te leren. Ik ben nu bezig met design, we maken stukken, het gaat langzaam maar het voelt heel goed. “
“Ik heb geleerd om geduldig te zijn. Het duurt jaren voor je architectuur of mode goed onder de knie hebt. En het gaat om de invloed die je hebt, maar ik denk niet dat ik die invloed kwijt raak. Het draait niet om het aantal keren dat je op de radio bent. Martha Stewart heeft toch ook geen hitalbum uit?”
“De paparazzi zijn gewoon een vervelende bijkomstigheid in het leven. Dat is echt niet het grote probleem, dat komt aan het eind van de dag erbij als een kleine irritatie. Je moet je leven daar gewoon een beetje op inrichten. Sommige dingen zijn nu eenmaal een gegeven en daar zei Andre 3000 al heel goed over: je kunt niet kwaad op God zijn. Je moet de dingen die je niet kunt veranderen accepteren in plaats van de dingen te willen veranderen die je niet kunt accepteren. Goh, wat een wijsheid, dat zou ik in mijn boek moeten opschrijven.”
Wat de NME kan, kunnen wij ook. Hieronder een paar leuke quotes, eigenhandig opgepend in 2008.
“Van mij mogen ze met een geweer achter die marter aan, de hele buurt gaat naar z’n grootje.”
Buurtbewoner van Terborg die nieuwbouw ziet gefrustreerd door varens en marters. (De Pers)
“Revolutie is niet iets wat je bij een theekransje besluit.”
Eddy DeClerq over de houserevolutie in 1988 (OOR)
“We zetten ook altijd Frank Rijkaard en Brian Roy + 10 op de gastenlijst. En maar blijven volhouden tegen die zaaleigenaar: ‘Nee hoor, ze komen echt.’”
Martijn Bosman over Gotcha! (OOR)
“Ik ben door dope dement.”
Vieze Freddy over Back By Dope Demand (OOR)
Ik ben een soort menselijke variant van de Terminator”
Kanye West (over een paar dagen in OOR)
“Nu wordt iets gelanceerd. Ik voel me net rocketman.”
Barry Hay (Revu)
“Je gaat toch niet 7,5 miljoen geven aan iemand die hier de debiel komt spelen en zich iedere week laat misbruiken door Paul de Leeuw.”
Hans Smolders over Adje’s theater in Tilburg (Revu)
“Ik heb een Playstation 3 en een hoop films gekocht.”
Guy Garvey (Elbow) over zijn uitspattingen na het winnen van de Mercury Prize (Revu)
“Je hoort precies wanneer iemand zijn hoogslaper met een dame aan het testen is.”
“En ik word er ook wakker van als Wolters uit zijn raam kotst.”
Dispuutsleden over hun huis (Vox)
“Ik had er soms tot diep in de nacht last van, als ze met die luide hete aardappelstemmen tegen elkaar aan het schreeuwen waren, terwijl ze nog geen meter bij elkaar vandaan stonden.”
Dispuutsbuur (Vox)
“Zeg maar een, dan krijg je er twee en in mijn geval zijn het er niet drie, maar vier.”
Mick Harren over zijn vier singles tijdens het EK Voetbal (Gelderlander)
Met overmacht, mogen we wel zeggen, won Team KX Radio dinsdag de Nijmeegse popquiz in Lux. Gijsbert Kamer en St. Paul waren vele malen sneller bij het belletje dan hun naaste concurrenten van OOR, maar bewezen vooral kennis in de grote breedte te hebben.
Als je Model 500 kunt noemen, van alles over Sam & Dave kunt vertellen en weet dat Jack Black in High Fidelity met Safe As Milk (en een bouwvakkersspleet) rondloopt dan verdien je te winnen. Hoewel de kennis van Bert van de Kamp over Kevin Coyne en Oh Mary Don’t you weep ook imposant genoemd mag worden.
In de publieksronde bleken Barkmarket en Paris de scherprechters te zijn waarmee de freaks zich van de liefhebbers konden onderscheiden, maar ook Setting Sun van The Chemical Brothers werd wonderbaarlijk vaak aangezien voor een nummer van The Prodigy.
Dat Ginger Reyes de derde bassiste bij de Smashing Pumpkins was, wist niemand. Ook Dick Raaijmakers bleek schandalig genoeg te onbekend bij het popminndend publiek. En als Guuzbourg er niet bij is, is er ook niemand die kan vertellen dat Comme A Ostende door Leo Ferré is gecomponeerd. Verder blijkt de band DÖF zo goed als vergeten (zo heel raar is dat ook weer niet)
Uit de favoriete nummers die het publiek invulde blijkt dat Nijmegen dol is op A Day In The Life van de Beatles, gevolgd door de usual suspects Kashmir, God Only Knows, Child in Time en Bohemian Rapsody. Maar ook Jeff Buckley, Neil Young, David Bowie, Bob Dylan, Pearl Jam, Radiohead en Coldplay zijn meerdere keren genoemd. De leukste favoriet was toch wel Kan ik hier met appelmoes betalenvan Bob & Leo.
Tenslotte nog de leukste vraag van de avond:
“Dr. John kennen we vooral als pianist maar hij was aanvankelijk gitarist. Waarom schakelde hij al vrij vroeg in zijn carrière over naar piano?”
Antwoord:
“Hij moest de gitaar opgeven toen zijn linker ringvinger geraakt was door een kogel die bedoeld was voor een medemuzikant.”
Volgend jaar weer een popquiz, dan iets makkelijker. Dat is ook leuker voor het publiek. Misschien kunnen we in een extra ronde de 15 geluidsfragmenten van 2009 laten raden, lekker actueel.
Hij sierde de cover van OOR deze maand. De Snor, wijlen Freddy. En de tien redenen waarom Queen best wel qool is.
Zo heel moeilijk was dat niet te verzinnen. Hier staat het ook in de kast: het oeuvre van Queen. Goed, de schijfjes zijn ietwat verstoft, maar jaren terug beleefde ik er toch best plezier aan, tot ik andere leuke dingen ontdekte.
Samen met Hans van den Heuvel en Philippus Zandstra hebben we er toch een leuk stukje van weten te brouwen, al zegt hij het zelf.
Het enige wat er nog aan ontbreekt is de afpelsnor op de cover. Peel off and see… Helaas iets te omslachtig voor een muziekblad, dat werkt beter bij bananencovers.
ps. Men roept dat de snor helemaal in is in den lande, maar Joost van Bellen loopt daar toch al jaren mee? Nee, de baard, de nieuwe accessoire van de musicerende Amerikaan, dat is pas in.
In 2007 schreef ik voor OOR het artikel ‘Hiphop is dood’. Dit naar aanleiding van het gelijknamige album van Nas.
Twee recensies geschreven over het concert van Coldplay woensdag in de Goffert. Eentje 
Het is een en al Marvin Gaye in de Motown Top 100 in OOR. Marvin op 1, Marvin op 2, Marvin op 10, Marvin op 13, Marvin 21, Marvin op 21. En zo gaat het nog wel even door. Tot en met nummer 100, waar Marvin ook al staat met Trouble Man.
Ook ik was op 
Wat niet in de OOR stond, maar wat Kanye West nog meer vertelde, was onder andere:
Met overmacht, mogen we wel zeggen, won Team 
