Eerder aangekondigd in Vox, maar vandaag pas in première: twee films die ook al in de sneak te zien waren.
Partir
Voor een goed drama moet je kunnen meevoelen met de personages of helemaal meegaan met het verhaal. Dat is in beide gevallen onmogelijk bij Partir. Hoofdpersoon Suzanne verandert van gelukkige huisvrouw in een instant bakvis als ze de harige Spaanse klusjesman Ivan ontmoet. Dat loopt gierend uit de klauwen. Zeker met het ego van haar echtgenoot Samuel, voor wie scheiden geen optie is. In de eerste seconde van de film is al te zien hoe het afloopt en omdat de rest van de film ook voorspelbaar is, slaat de verveling al snel toe. En dan moet je je ook nog door vele scènes vol oude mensenseks heenworstelen. Kristin Scott Thomas weet met haar spel de meubelen nog enigszins te redden, maar ook zij kan niet tegen het beroerde scenario op. Uiteindelijk is het vooral de titel die goed getroffen is, want partir is precies de gedachte die de bezoekers van deze film treft.
A Film With Me In It
Mark heeft pech. En niet zomaar pech, nee meer pech dan de overvallers die een restaurant binnenstormden waar een politiefeestje aan de gang was. Meer pech dan de twee jongens die dachten enkele travestieten in elkaar te slaan en er te laat achter kwamen dat het verklede kickboksers waren. Mark heeft alle pech van de wereld, het is zonde om te verklappen wat dat is. Hij is een oppersul die volledig vertrouwt op huisgenoot Pierce die ook al niet het buskruit heeft uitgevonden. Als het compleet misloopt bij Mark is Pierce er als de kippen bij om hem van de wal in de sloot te helpen met zijn goede advies. A Film With Me In It is een soort kruising van Fargo en Shaun of the Dead. Absurd en droogkomisch. Het flauwe en voorspelbare einde detoneert daar iets mee. Het geeft niet, A Film With Me In It pretendeert niets anders te zijn dan licht vermaak
Vandaag schreef ik voor Voxlog het volgende over het RAFavondje in Lux:
Moord en brand werd er geroepen over de komst van een RAF-terrorist naar Nijmegen. De Telegraaf mobiliseerde de verontwaardiging die op de site van Lux tot uiting kwam in reacties van boze Nederlanders. “Over een paar jaar kunnen we Volkert van der Graaf en Mohammed Bouyeri ook verwachten voor een prettig debat in Lux. Schande,” schreef men. (Meer…)
Lang geleden dat ik iemand in een film (of daarbuiten) met zoveel smaak een schapenkop op zag eten. Hij at het lekkerste als eerste op, het oog. Eerlijk gezegd was het niet eens lang geleden dat ik zoiets zag. Het was de eerste keer.
Jar City gaat niet over de eetgewoonten van de IJslanders. Dat is meer een gebbetje tussendoor. Of het is om aan te tonen dat hoofdpersoon Erlendur een rouwdouwer is.
Jar City (originele titel: Mýrin) is een soort Reykjavikse Tatort. Maar dan met beter camerawerk. De lenzen die regisseur Baltasar Kormákur gebruikt, laten zien hoe mooi het IJslandse landschap is en hoe lelijk Reykjavik.
De film gaat over het verlies van dochters, in een land waar de vrouwen in hun achternaam hebben staan wiens dottir ze zijn. Het gaat over dode dochters of, in het geval van Erlendur, over dochters die meer dood dan levend zijn.
Dat alles wordt verpakt in een spannende politiethriller. De bezitter van een zwakke maag zal het af en toe moeilijk hebben, maar heel goor wordt het nergens. Doodeng wordt het ook niet.
Een spannende film, met mooie beelden van een inmiddels failliet land. Voor de Tator- en IJslandliefhebber.
De sneakomschrijving luidde (hoe actueel): dodelijke kredietcrisis.
Dat kan ook alleen maar in het Havana aan de Waal. Een beetje een veroordeelde Raffer uitnodigen. De Telegraaflezer stond al helemaal op zijn verbouwereerde kop.
“Deze propaganda avond vind plaats in het tweede extreem linkse bolwerk van ons land, Nijmegen. Die stad word geregeerd door het extreem linkse Groen Links, SP en de PvdA”, meldt Meld Links Geweld.
“Over een paar jaar kunnen we Volkert van der Graaf en Mohammed Bouyeri ook verwachten voor een prettig debat in Lux. Schande!”, schrijft men boos op de site van arthouse Lux, gastheer van de avond. Nou, dat zou inderdaad wel fijn zijn als Mohammed B en Volkert ooit eens verantwoording aflegden voor hun daden.
Rechts heeft ondertussen aangekondigd om voor de deur te staan en daar de bezoekers te verwelkomen. Gezellig. Kijken of we nog binnen kunnen komen.
Eerder aangekondigd in Vox, maar vandaag pas in première: twee films die ook al in de sneak te zien waren.
