Eigenlijk veel belangrijker dan de tien beste platen van het jaar zijn de tien beste reissues die dit jaar zijn verschenen. Dat zijn immers de albums die de tand des tijd al hebben doorstaan en dat kan zeker niet worden gezegd van de albums in de jaarlijsten.
Dikke kans dat enkele daarvan nog amper worden geluisterd over een paar jaar. Terwijl veel pareltjes die dit jaar zijn verschenen in geen enkel jaarlijstje voorkomen maar over een tijd wel in een reissue worden uitgebracht. Ze kunnen ook wel de bij nader inzien-platen worden genoemd of de nog één keer om het af te leren-platen.
Fact heeft de veertig mooiste van het jaar op een rijtje gezet. Een soort verlanglijstje.
Zoals je lijstjes en lijstjes hebt, zijn er ook mixen en mixen. Deze tienjaarmix van 2Tall (nee, niet de Nederlandse), Clcokwork en Kper zet misschien hoog in, maar aan de lijst te zien worden alle verwachtingen waar gemaakt.
Te zien, want luisteren zit er voorlopig nog niet in met die 180 mb. Even een cursus Fins doen in de tussentijd dan maar….
Rolling Stone heeft de honderd Westerlingen op een rijtje gezet die de wereld veranderen. Want als ‘change’ er aan het komen is, dan moet er ook even duidelijk zijn wie die ‘change’ in gang zet.
Uiteraard staat Barack ‘yes we can’ Obama op 1, de usual suspects hoog in de lijst zijn Bono, Steve Jobs, Kanye West, de zwaar overschatte Tina Fey, de Google-jongens, M.I.A. en ga zo maar door.
Rolling Stone gaat op drie plekken grandioos de mist in.
1. Er wordt voor de lijst alleen geput uit bewoners van de Angelsaksische landen. Ook al komen ze niet allemaal uit die landen, ze werken er allemaal wel. Rolling Stone heeft blijkbaar niemand die kan vertellen welke Rus, Zimbabwaan of Chinees nu de wereld aan het veranderen is.
2. Er staan alleen maar heilige boontjes op de lijst. De wereld wordt vaak op de meest rigoreuze manier veranderd door de grootste ellendelingen.
3. Uiteindelijk komt de belangrijkste ‘change’ van de mensen die onbekend zijn en nog niet tot het establishment behoren zoals deze 100. De mensen die op het punt staan door te breken met een revolutie. En dat zijn in ieder geval niet de mensen in de top tien van deze lijst.
Wat is de beste gitaarriff ooit? In ieder geval niet die van Muse die nu bovenaan staat in de NME-verkiezing. Een goede riff moet je toch ook kunnen nazingen? Zoals Seven Nation Army van The White Stripes, Paranoid van Black Sabbath of Satisfaction van The Stones.
Overigens belachelijk dat deze niet eens bij de eerste twintig staat:
Ook in The Guardian hebben ze Dear Science op nummer 1 gezet. Weinig nieuws daar. De meest opvallende top tieners zijn de laatste twee: Erykah Badu en Lil Wayne.
Top tien Guardian:
No 10: Lil’ Wayne – Tha Carter III
No 9: Erykah Badu – New Amerykah Part One: 4th World War
No 8: Glasvegas – Glasvegas
No 7: Vampire Weekend – Vampire Weekend
No 6: Fleet Foxes – Fleet Foxes
No 5: MGMT – Oracular Spectacular
No 4: Portishead – Third
No 3: Elbow – The Seldom Seen Kid
No 2: Bon Iver – For Emma, Forever Ago
No 1: TV On the Radio – Dear Science
En willen de nummers 6 t/m 8 de volgende keer gewoon even een titel voor hun album verzinnen?
Weer een decemberlijstje. NME heeft de lijstjes van zichzelf, Q, Uncut, Last.FM, Pitchfork, The Observer, Metacritic, The Sunday Times, Blender, Filter en The New Yorker bij elkaar opgeteld. Dan komt deze top tien er uit:
1. TV On The Radio – Dear Science
2. Fleet Foxes – Fleet Foxes
3. Bon Iver – For Emma, Forever Ago
4. MGMT – Oracular Spectacular
5. Coldplay – Viva La Vida or Death And All His Friends
6. Vampire Weekend – Vampire Weekend
7. Glasvegas – Glasvegas
8. Portishead – Third
9. Amadou And Mariam – Welcome To Mali
10. Kings Of Leon – Only By The Night
Niet hele dramatische verschillen, alleen lijkt Amadou & Mariam net iets te laat te zijn verschenen om hoge ogen te gooien in de Nederlandse lijstjes. En de Kings Of Leon hebben toch geen goed album gemaakt? Ik dacht dat alleen de eerste nummers te pruimen waren. Morgen weer een lijstje, om het af te leren.
Beter goed gejat dan slecht bedacht, vonden Job en Joost toen ze de Cool List van NME erop nasloegen. Net als zovele anderen dachten ze natuurlijk Alice Wie? toen ze de zangeres van Crystal Castles op nummer 1 zagen staan.
Dat kan beter, dacht Job als eerste, en hij plaatste een doordachte lijst waarin het uiteraard niet ontbrak aan de betere hiphop- en dancenamen. Uiteraard mocht Weezy weer eens the motherfucking greatest zijn.
Onze vrienden van ZXZW zouden geen eigenwijze Tilburgers zijn als ze er geen eigen lijst op na hielden. Daar staat Lil’Wayne gewoon op 41, maar ja, kennen ze bij de NME Gameboy Hein wel?
Eigenlijk veel belangrijker dan de tien beste platen van het jaar zijn de tien beste reissues die dit jaar zijn verschenen. Dat zijn immers de albums die de tand des tijd al hebben doorstaan en dat kan zeker niet worden gezegd van de albums in de jaarlijsten.
Rolling Stone heeft 
Weer een decemberlijstje. 
Beter goed gejat dan slecht bedacht, vonden Job en Joost toen ze 
