Ik weet niet hoe ik aan het album kwam, ik weet alleen nog dat ik het wel van belang vond om het te recenseren. Niet in het minst vanwege de productie van Tricky & The Dream.
Zoals hieronder te lezen is, vond ik het album van Elektric Red zozo. Volgens The Guardian heb ik er goed aan gedaan How To Be A Lady Volume I te recenseren, ze waren het zelf vergeten. Ik heb er slecht aan gedaan het maar zozo te vinden. Ze durven het zelfs het r&b-album van het decennium te noemen.
POP
ELEKTRIC RED
HOW TO BE A LADY – VOLUME 1(DEF JAM/UNIVERSAL)
Als je, zoals Terius ‘The Dream’ Nash en Cristopher ‘Tricky’ Stewart, Umbrella van Rihanna en Single Ladies van Beyoncé hebt geproduceerd dan is je kostje gekocht. Tricky en The Dream hebben zo de grootste hits van 2007 en 2008 op hun naam geschreven, dat belooft wat voor 2009. Op het album van Electrik Red, dat in zijn geheel door het duo is geproduceerd, staat die hit alvast niet. Het is ook pas het debuut van het bevallige viertal dat door de muziekindustrie ongetwijfeld wordt gezien als een nieuwe melkkoe van het kaliber Destiny’s Child. Het is de vraag wat de dames hebben bijgedragen aan het album behalve het inzingen. Nergens zijn tekstcredits te vinden. Die teksten mogen dan over pussypower, seksrelaties en moderne emancipatie gaan, heel geëmancipeerd is het niet wanneer alles door mannen voor je wordt besloten. Interessanter is de productie. The Dream en Tricky maken op het oog simpele liedjes die bij betere beluistering vol zitten met rare geluidjes en tegendraadse muziek. Een beetje zoals Timbaland, van wie op Freaky Freaky flink wordt gejat of is dat een hommage? Ondanks het ontbreken van die superhit en het missen van enig smoel bij de damesgroep is How To Be A Lady dankzij de producties een aanrader om eens te beluisteren. Ja, van die twee producers gaan we nog veel horen in de toekomst. Van die vier meiden misschien ook nog wel. ALEX VAN DER HULST
Het zou een aardige studie zijn: vergelijkende popjournalistiek. De een houdt van een veelheid aan feitjes en interviews waar alle details aan bod komen.
Anderen houden van de popjournalistiek waar grote lijnen worden getrokken, verbanden gesignaleerd en waar meer wordt gesignaleerd dan de band zou kunnen vertellen.
Dat lees je nogal eens in The Guardian en helemaal in The New Yorker. In dat laatste blad doet men niet aan Bono op de cover of exclusieve Coldplay-interviews.
Muziekredacteur Sasha Frere-Jones komt liever enkele weken na de releas van No Line On The Horizon met een doorwrocht artikel over het U2-album.
Met daarin de mooie constatering dat U2-fans bij concerten het hardst schreeuwen bij de nieuwe nummers. En dan afsluiten met een ingewikkelde metafoor als conclusie.
This album is a long dinner with old friends, all of whom love each other, most of whom are born talkers, and some of whom hold the floor for too long. Not every anecdote holds up, and some of the food belongs, untouched, on the edge of your plate. But it would be small-minded to leave before the whole warm, rambling night is over.
Geen slow-food, maar slow-journalism. Hopelijk blijft dat nog lang bestaan.
The Guardian houdt altijd de vinger aan de hete pols in de Britse muziekscene. Zo weten ze nu te melden dat er rumoer is in de Bhangra bassline.
De muziek is een combinatie tussen bassline en Indiase bhangra. Leuk bedacht en een enorme hit onder Aziatische jongeren.
Belangrijke voortrekkers in de scene zijn Bhangra Niche. Tegelijkertijd roept dat groepje ook de nodige weerstand op. Zeker van gelovige Indiase jongeren die weinig op hebben met de schaarsgeklede vrouw in het onderstaande filmpje van Bhangra Niche, maar ook met het drugsgebruik onder de bassliners.
Ook in The Guardian hebben ze Dear Science op nummer 1 gezet. Weinig nieuws daar. De meest opvallende top tieners zijn de laatste twee: Erykah Badu en Lil Wayne.
Top tien Guardian:
No 10: Lil’ Wayne – Tha Carter III
No 9: Erykah Badu – New Amerykah Part One: 4th World War
No 8: Glasvegas – Glasvegas
No 7: Vampire Weekend – Vampire Weekend
No 6: Fleet Foxes – Fleet Foxes
No 5: MGMT – Oracular Spectacular
No 4: Portishead – Third
No 3: Elbow – The Seldom Seen Kid
No 2: Bon Iver – For Emma, Forever Ago
No 1: TV On the Radio – Dear Science
En willen de nummers 6 t/m 8 de volgende keer gewoon even een titel voor hun album verzinnen?
Ik weet niet hoe ik aan het album kwam, ik weet alleen nog dat ik het wel van belang vond om het te recenseren. Niet in het minst vanwege de productie van Tricky & The Dream.
Het zou een aardige studie zijn: vergelijkende popjournalistiek. De een houdt van een veelheid aan feitjes en interviews waar alle details aan bod komen.
The Guardian houdt altijd de vinger aan de hete pols in de Britse muziekscene. Zo weten ze nu te melden dat er rumoer is in de 
