Leuke clips

Leuk hoor die nieuwe albums van Spank Rock en Buraka Som Sistema

The Ting Tings, ja die bestaan nog

Teenage Mutant Ninja Turtle Noses

Via Teenagemutantninjanoses

Recensie Feist voor OOR

Recensie geschreven voor OOR.nl

De stem van Feist steelt de show

 

Een unieke avond. Niet alleen omdat het officieel drie jaar geleden is sinds Feist op een podium stond. Niet omdat dit eerste optreden in Nederland is, in het statige en uitverkochte Carré nog wel. Zelfs niet omdat het weergaloze nieuwe album Metals tijdens het optreden in prachtige uitvoeringen voorbij komt. Nee, het concert van Leslie Feist in Carré is zo uniek omdat het een hoogmis is voor haar hemelse stem.

Omdat we inmiddels al bijna door de synoniemen voor ‘prachtig’ heen zijn maar even door naar de zakelijke mededelingen. Wie Metals beluistert verwacht dat Feist een groot orkest meeneemt op tournee. Zeker omdat ze vooral theaters aandoet. Er zijn echter, inclusief Feist, slechts vier muzikanten aanwezig, plus nog eens drie achtergrondzangeressen. Door een drummer die zich knap inhoudt en de afwezigheid van een bassist wordt de muziek mooi kaal. Een ideale omgeving voor de zang van Feist waar de stilte net zo belangrijk is als de momenten dat die betoverende klank van haar veelzijdige stem klinkt. De muzikanten worden omgeven door rijen lichtspots die gericht zijn naar een doek aan het plafond waarop ook videobeelden van de band, gefilmd van bovenaf te zien zijn.

De drie achtergrondzangeressen, het a capella-trio Mountain Man, verrichten geweldig werk door zich met schijnbaar gemak naast de stem van Feist te voegen. Het concert opent met Undiscovered First van het nieuwe album. Niet veel later halen de zangeressen de kalimba’s tevoorschijn om Caught A Long Wind te begeleiden. En daarna is het zaak om iets aan de passieve status van het zitconcert te doen door het publiek klassieker Mushaboom mee te laten zingen.

Leslie Feist lijkt zelf ook nog niet zo goed te weten wat ze aanmoet met een publiek gezeten in comfortabele stoelen. Ze moedigt mensen aan om iets te roepen tussen de nummers door, tegelijkertijd heeft dat iets vreemds in de deftige omgeving van Carré. Na een opzwepende versie van The Bad In Each Other is het pas bij My Moon My Man, van het vorige album The Reminder, dat het publiek uit de stoelen oprijst om spontaan te gaan dansen.

‘Sorry dat ik een nieuw album heb gemaakt’, verontschuldigt Feist zich lachend. ‘Als ik over zes maanden terug kom, zijn jullie misschien net zo enthousiast over het nieuwe materiaal.’ Om aan de behoefte voor oud materiaal tegemoet te komen wordt I Feel It All ingelast. Toch komt Feist niet tegemoet aan de roep om greatest hits. Geen Limit To Your Love en 1,2,3,4 is alleen te horen in de tweede toegift met Feist op drums.

Feist is na een muzikale burnout verrezen met een prachtig album en ze geeft dat succes een gouden randje door een indrukwekkend concert dat zich kan meten met het beste wat er dit jaar op de Nederlandse podia te horen was. Weergaloos.

Door: Alex van der Hulst

Gezien: 15 oktober, Carré, Amsterdam

Symphonica In Rosso, Nick & Simon in Gelredome

Recensie verscheen maandag10 oktober in De Gelderlander:

Oer-Hollands volksfeest bij Nick & Simon

Vorig jaar klonk er nog Roxanne van The Police, dit jaar zong het Gelredome mee met Rosanne. Symphonica in Rosso was nog nooit zo oer-Hollands. Nick & Simon weten drie uur lang te boeien, ook al is hun muziek duidelijk niet gemaakt voor een stadion.

Arnhem kleurt rood zaterdagavond. Het is Nick & Simon gelukt om het Gelredome maar liefst vier keer uit te verkopen. In totaal bezoeken straks meer dan 120.000 mensen de Symphonica In Rosso-concerten. De concertreeks is eindelijk weer oer-Hollands na drie achtereenvolgende jaren met internationale sterren.

Respectievelijk Lionel Richie, Diana Ross en Sting vulden de afgelopen jaren het Arnhemse stadion. Maar na het Roxanne van Sting klinkt er nu Rosanne. Veel Hollandser dan Nick & Simon bestaat haast niet. En veel populairder lijkt ook niet te kunnen. Jong en oud is op het concert afgekomen, aan het verzoek om iets roods aan te trekken is door velen gehoor gegeven. Er wordt spontaan meegeklapt, enthousiast meegezongen en geregeld staat het publiek op de banken van blijdschap.

Het decor is magistraal, rood natuurlijk, met een constructie die vanaf het podium langs bijna het hele dak golft. Over een soort drietand kunnen de twee Volendammers het publiek in. Het orkest is groot, luid en soms op het bombastische af.

Even na achten zetten Nick & Simon hun eerste nummer in, even voor elven zijn ze klaar. Bijna drie uur lang zorgen ze voor vermaak, dankzij veel afwisseling, meerdere gasten en een mooie opbouw in de avond.

Je kunt moeilijk zeggen dat 120.000 Nick & Simon-fans het allemaal verkeerd horen en niemand zal dan ook teleurgesteld zijn vertrokken na afloop. Toch valt er genoeg aan te merken op het concert. Veel van de nummers en ook de stem van Simon Keizer zijn te dun voor een stadion, ook in een nieuw strijkersarrangement.

Dat valt gelijk op als de 3Js spelen of wanneer Het Regent Zonnestralen van Acda en de Munnik klinkt, plots komt er dan twee keer zoveel pit in het concert. De muziek van Nick & Simon mist vaak een climax, vocaal lekker uithalen zit er bijna nooit in. De hoofdpersonen van de avond komen juist in de rustiger nummers als Blind Voor Mijn Ogen, Hoe Lang? en Pak Maar M’n Hand veel beter uit de verf. Daarnaast is alles uitgedacht, waar te gaan staan, wat te zeggen, het draaiboek is heel strak, veel ruimte voor spontaniteit is er niet.

Dankzij hun vele (televisie)activiteiten kunnen Nick & Simon afwisselen met blokjes. Blokje The Voice Of Holland met Pearl Jozefzoon, blokje The American Dream met Hotel California, Jailhouse Rock en Listen To The Music, blokje de 3Js met Wiegelied onder begeleiding van een showballet. En een blokje duetten met Thomas Acda en Paul de Munnik.

Geregeld duiken Nick & Simon op verschillende plekken in de zaal op. De laatste nummers, De Soldaat, Rosanne en Pak Maar M’n Hand worden achterin de zaal op een klein podium gespeeld. Lippen Op De Mijne, met een kus voor Kees Tol in het publiek, en Steeds Weer vormen de toegift.

Het is knap hoe Nick & Simon overeind blijven in het Gelredome. De fans kunnen voldaan naar huis en wie het duo zorgvuldig mijdt, was ook door dit concert niet bekeerd. Iedereen tevreden. Alleen Nick & Simon zitten met een probleem. Want hoe moeten ze dit ooit nog overtreffen?

Nas – Nasty

Nu met clip, een van de betere hiphopreleases van 2011

I am the 1% of this generation

Daedelus en de donjon

Column in De Gelderlander, verschenen op 7 oktober.

Daedelus en het fantasiekasteel

De drie grootste gemeentelijke blunders: Op 1, met stip, de commissie die vond dat beoogd schouwburgdirecteur Albert Krielen zo’n mooi cv had. Als je piloten immers niet meer kunt vertrouwen, wie dan wel? Op 2, het goedkeuren van de bouwplannen voor Lux, omdat het zo’n praktisch gebouw leek op papier en de bouwkosten waren ook verrassend laag. En op 3, de donjon. Wat als ze straks halverwege de bouw, net als bij Lux, zeggen dat er toch nog wat miljoentjes bij moeten? Laat de gemeente het dan weer afbreken? Ik verwacht niks goeds van dat sprookjeskasteel. Maar goed, wie ben ik?

Kwalijker is het dat er niet meer naar wetenschappers wordt geluisterd. Vorige week constateerde historicus Peter Raedts in deze krant dat het leek op ‘de middeleeuwen als Madurodam’. Ach ja, zoals Henk en Ingrid zeggen: “wetenschap is ook maar een mening“. Of, nog beter van toepassing op de donjon: “misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar“. Voordat u denkt dat u Nijmeegs Kwartier of ‘t Plein aan het lezen bent (en kijkend naar de foto constateert dat de schrijvers erop vooruit zijn gegaan), dit is nog steeds beats en we vroegen ons af of het punt van Raedts ook kan slaan op Daedelus.

Dat is de artiestennaam van Alfred Darlington. Daedelus is dol op Griekse mythologie (hij dankt zijn naam aan de mythologische figuur Daedalus), en nog doller op de Victoriaanse tijd. Met zijn vrouw gaat hij er graag op uit om Victoriaanse prullaria en kleding te kopen op antiekbeurzen. Zijn muziek is echter allesbehalve antiek. Hij heeft een soort bak gemaakt vol met knopjes en lichtjes waarmee hij zijn elektronische muziek aanstuurt. Enkele jaren terug in Doornroosje keek het publiek nog tegen de achterkant van zijn bakje aan.

Enkele weken geleden, toen hij optrad in Tilburg, had hij de bak omgekeerd. Daar werd trouwens ook duidelijk dat die Victoriaanse kleding slecht ventileert. Nog nooit zoveel zweet door een jasje heen zien komen. Het grote voorbeeld van Daedelus is opperdandy Beau Brummell. De aandacht voor details, die de dandy’s hadden, gebruikt Daedelus in zijn muziek. Maar verder weet hij ook wel dat je niet historische feiten moet gaan verdraaien voor leuke verhaaltjes. Hij staat misschien graag in een oud jasje, zelf is hij een grote vernieuwer. Zoals je met mooie nieuwe hoogbouw ook een aantrekkelijker skyline krijgt dan met een plomp fantasiekasteel.

Vrijdag 7 oktober, Merleyn, Daedelus, Sam A La Bamalot, Jorg & Onionboy, 23:00 – 04:00 uur

Geluidssysteempje