Het was een upgrade. Op 30 mei 2010 stond Sleigh Bells met het Nijmeegse The Routines in Merleyn. Nu, vrijdag 11 februari, spelen de twee bands wederom in Nijmegen, maar dit keer in Doornroosje. En er is meer veranderd voor beide groepen.
The Routines is tegenwoordig de band van dat meisje dat meezingt op Sweatshop van De Staat. Maar niet alleen dat, de band is er in die acht maanden op vooruit gegaan. De zang is beter, de show wat strakker en de formatie is uitgebreid met een drummer, de broer van Rocco Bell (wederom De Staat). Een band in de lift dus, The Routines. Om te onthouden.
Sleigh Bells is harder, better, stronger, faster dan in mei. Een rij Marshall-amps waarvan er, gezien de microfoons, twee waren aangesloten. Een indrukwekkende lichtshow met veel stroboscoopliefde en het geluid weer een tandje hoger. Heftig, en indrukwekkend hoe met die energie de zaal op zijn kop ging.
Deze jongen is de trotse eigenaar van een nieuwe platenspeler. De antieke Dual kan de deur uit, ondanks dat het ding het nog prima deed, het was alleen niet heel praktisch meer.
Een niet-praktische platenspeler, is dat een tautologie? Er is helemaal niks handigs aan platen. Hele tijd dat ding omdraaien, afstoffen en dan nemen die krengen ook nog eens veel ruimte in. Maar ja, het is leuk. Het is een speeltje. U zult mij geen lofzang horen geven op de geluidskwaliteit van het vinyl, dat is gewoon minder dan cd.
Voor dat soort wilde verhalen moet u bij het Vinylarchief in de Hezelstraat zijn. Dikke kans dat er weer een bezoeker met een linnen tasje oreert dat er sinds 1977 geen goede muziek meer is gemaakt. Zo eentje van het type die sinds 1977 ook geen moderne kledingwinkel of kapper meer heeft gezien. Los van de soms wat aparte bezoekers is het een winkel om te koesteren, dat Vinylarchief.
Vinyl is weer helemaal terug. De Waaghals is nooit gestopt met het verkopen van platen, Kroese is weer begonnen nu alle hippe bandjes plotseling hun album ook op vinyl uitbrengen. We hebben weinig te klagen over de platenzaken in Nijmegen en nu komt er weer eentje bij. Current Form gaat van start in de Paraplufabrieken, waar enkele jaren geleden Jan Liefhebber de deuren sloot van zijn Dataflow Records.
Vinyl mag dan in de lift zitten, dancevinyl zit in de lift naar beneden. Dj’s lopen niet meer met hernia-veroorzakende platenkoffers als ze ook een mapje cd’s of een laptop kunnen meenemen. Current Form heeft de achterban in de teknohoek, met nadruk op de eerste k dan weten de kenners gelijk over welke muziek het gaat. Nu zijn mijn vooroordelen immens, maar ik dacht altijd dat teknoliefhebbers (een geliefde muziekstijl onder krakers) een broertje dood hadden aan geld uitgeven, ze nemen immers bij voorkeur hun eigen bierblikken mee naar gratis festivals als De Affaire.
Dat heb ik altijd raar gevonden omdat ze wel heel Europa doorrijden op zoek naar Teknivals. Wel doneren aan de Shell, maar niet aan de tap van het festival. Aan de andere kant zijn velen van hen leuke, notoire hardfeesters. Ze gaan gerust twee dagen door, waarbij niet gekeken wordt op een pilletje meer of minder.
Current Form houdt het gelukkig niet alleen bij teknoplaten, er wordt ook kleding verkocht en een ontwerpbureau gevestigd. Vrijdagmiddag en avond wordt Current Form in de Paraplufabrieken officieel geopend. Zaterdag is er ter ere daarvan een teknofeest in Waalhalla.
Zou Christophe Mengin nog wel eens terugdenken aan 7 juli 2005? Misschien deed hij het maandag 7 februari toen Lorenzo Bernucci, als spil in een dopingnetwerk, voor vijf jaar werd geschorst.
Dus in 2003 reed Michael Boogerd met de gaten in zijn arm van de injectiespuiten. Hein Verbruggen poetste een positieve test van Lance Armstrong weg. Armstrong zelf is een genadeloze klootzak, die door rood rijdt en stripclubs bezoekt. Een halve zak bloed van Floyd Landis verdween in het chemisch toiletje van de US Postalbus. En Óscar Pereiro Sio was net zo gedopeerd als Landis in 2006.
Floyd Landis gooit de beerput weer eens wagenwijd open.
