Link m erin

Zo kan een lijstje er ook uitzien.

En nummer 23 van volgend jaar kan hier alvast worden gedownload.

Lijstje bij nader inzien

Eigenlijk veel belangrijker dan de tien beste platen van het jaar zijn de tien beste reissues die dit jaar zijn verschenen. Dat zijn immers de albums die de tand des tijd al hebben doorstaan en dat kan zeker niet worden gezegd van de albums in de jaarlijsten.

Dikke kans dat enkele daarvan nog amper worden geluisterd over een paar jaar. Terwijl veel pareltjes die dit jaar zijn verschenen in geen enkel jaarlijstje voorkomen maar over een tijd wel in een reissue worden uitgebracht. Ze kunnen ook wel de bij nader inzien-platen worden genoemd of de nog één keer om het af te leren-platen.

Fact heeft de veertig mooiste van het jaar op een rijtje gezet. Een soort verlanglijstje.

Killing In The Name Of Sony

Het lijkt over bijna niets anders meer te gaan dan over de strijd tussen Rage Against The Machine en X-Factor-winnaar Joe McElderly om de nummer 1-positie met Kerst. Rage is de winnaar geworden, maar daar is het nieuws nog niet mee  voorbij.

Door complotdenkers is het vermoeden geuit dat de actie om RATM op 1 te krijgen een complot is van Sony dat zo plek 1 en 2 in de hitparade heeft met kerst.

Tom Morello, gitarist van RATM, noemt het complot tegenover NME klinkklare onzin. Hij zegt niet eens iemand aan de lijn te kunnen krijgen als hij naar Sony belt.

Morello zou graag zien dat Simon Cowell, juryvoorzitter bij X Factor, presentator is bij het gratis optreden dat RATM hun Engelse fans heeft beloofd.

De wedstrijd tussen RATM en Joe McElderly zorgde niet alleen voor verkooprecords (samen verkochten ze meer dan 900.000 singles), ook de luistercijfers gingen door het dak. Naar schatting 5 miljoen Britten luisterden naar de top 40 om ‘Fuck you, I won’t do what you tell me’ mee te zingen.

In The Independent wordt uit de doeken gedaan waarom dit een overwinning voor iedereen is.  En Cowell liet eerder weten dat hij het een belachelijke actie vond. Hij zei:
“”If there’s a campaign, and I think the campaign’s aimed directly at me, it’s stupid. Me having a No 1 record at Christmas is not going to change my life particularly. I think it’s quite a cynical campaign geared at me that is actually going to spoil the party for these three.”

Gotcha Allstars!

Het begon met een cd in de kleine muziekcollectie van mijn broer. Jaren later was er een interview met Ro Krom, Martijn Bosman en Rockattack Ten voor OOR.

Deze maand nog een recensie van de reissues. En om het geheel af te maken een concert bezocht van de Gotcha Allstars in het Burgerweeshuis te Deventer.

Verrassend goed, die band. Misschien niet meer de jongsten, maar beter dan menig jong bandje. Lees hier meer.

Dat geven we met kerst!

Japanse dancehall

Heb ik nu per ongeluk een rare pil geslikt of is dit gewoon echt? Japanse dancehall met rare kleurtjes. Hier meer info over het fenomeen.

De jaarlijst

O ja, dan was er ook nog de jaarlijst natuurlijk. Ingeleverd ten behoeve van deze jaarlijst. Daar is de uitslag 1. The XX 2. Grizzly Bear 3. Fuck Buttons 4. Animal Collective 5. Moss 6. Anne Soldaat 7. The Horrors 8. Arctic Monkeys 9. Editors 10. Florence & The Machine

Hier ging een mailtje de deur uit met de volgende top tien:

1. Bibio – Ambivalence Avenue
2. Health – Get Color
3. Telefon Tel Aviv – Immolate Yourself
4. Buraka Som Sistema – Black Diamond
5. Doom – Born Like This
6. Cirkus – Medicine
7. Major Lazer – Guns don’t kill people… Lazers Do
8. Hudson Mohawke – Butter
9. Animal Collective – Merriweather Post Pavilion
10. Zwart Licht – Bliksemschicht

Waarbij moet worden aangemerkt dat door voortschrijdend inzicht, sloom luistergedrag en later verschenen albums, de volgende bands nog een grote kans hadden gemaakt voor een plek in die lijst: Mumford & Sons, Nosaj Thing, King Midas Sound en Fuck Buttons.

Aparte plaatjes

Film

Vier vijfsterrenmeisjes

Ik weet niet hoe ik aan het album kwam, ik weet alleen nog dat ik het wel van belang vond om het te recenseren. Niet in het minst vanwege de productie van Tricky & The Dream.

Zoals hieronder te lezen is, vond ik het album van Elektric Red zozo. Volgens The Guardian heb ik er goed aan gedaan How To Be A Lady Volume I te recenseren, ze waren het zelf vergeten. Ik heb er slecht aan gedaan het maar zozo te vinden. Ze durven het zelfs het r&b-album van het decennium te noemen.

Hieronder de recensie zoals die in OOR verscheen:

POP
ELEKTRIC RED
HOW TO BE A LADY – VOLUME 1 (DEF JAM/UNIVERSAL)
Als je, zoals Terius ‘The Dream’ Nash en Cristopher ‘Tricky’ Stewart, Umbrella van Rihanna en Single Ladies van Beyoncé hebt geproduceerd dan is je kostje gekocht. Tricky en The Dream hebben zo de grootste hits van 2007 en 2008 op hun naam geschreven, dat belooft wat voor 2009. Op het album van Electrik Red, dat in zijn geheel door het duo is geproduceerd, staat die hit alvast niet. Het is ook pas het debuut van het bevallige viertal dat door de muziekindustrie ongetwijfeld wordt gezien als een nieuwe melkkoe van het kaliber Destiny’s Child. Het is de vraag wat de dames hebben bijgedragen aan het album behalve het inzingen. Nergens zijn tekstcredits te vinden. Die teksten mogen dan over pussypower, seksrelaties en moderne emancipatie gaan, heel geëmancipeerd is het niet wanneer alles door mannen voor je wordt besloten. Interessanter is de productie. The Dream en Tricky maken op het oog simpele liedjes die bij betere beluistering vol zitten met rare geluidjes en tegendraadse muziek. Een beetje zoals Timbaland, van wie op Freaky Freaky flink wordt gejat of is dat een hommage? Ondanks het ontbreken van die superhit en het missen van enig smoel bij de damesgroep is How To Be A Lady dankzij de producties een aanrader om eens te beluisteren. Ja, van die twee producers gaan we nog veel horen in de toekomst. Van die vier meiden misschien ook nog wel. ALEX VAN DER HULST