Nog een paar weken en dan zit het decennium er op. Ja pietlutten, officieel begint het nieuwe decennium in 2011, maar officieel spreek je handvatten ook anders uit. Volgend jaar is er gewoon weer een nieuwe feestavond bij. Verder lezen →
Ook de Observer Music Monthly blijft niet achter in de lijstjesstrijd. De Britten komen met de volgende eindlijst van de jaren nul:
1. The Streets – Original Pirate Material
2. Radiohead – Kid A
3. Arctic Monkeys – Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not
4. The Strokes – Is This It
5. Arcade Fire – The Funeral
6. Amy Winehouse – Back To Black
7. The White Stripes – Elephant
8. Jay-Z – The Black Album
9. Salif Keita – Moffou
10. Burial – Untrue
Opvallend genoeg halen nummer 8 en 9 niet eens de beste 100 van OOR’s eindlijst van de jaren nul. Een lijst waar de nummer 1 van OMM op 11 staat.
Wie dacht dat R. Kelly de ultieme player is, heeft het mis. De zanger laat zich in Pregnant van zijn meest romantische kant zien:
Girl you make me wanna get you pregnant
Knock You Up
Now usually I leave the club with a girl who has a man
and take her to a hotel for just a one night stand
See I’m a player so I aint trying to take her on no dates
but much like my patrol-man I’m just trying to take it straight
Until I met this girl in the club with an unbelievable booty
The sweetest girl in the world to me and on top of that she’s a cutie
I ain’t seen nothing like her around here in a while
And if I had a girl she’d be the one to bear my child
Telling myself I’m a player so I keep trying to shake it off
But I keep seeing this big old house with a picked fence and a dog
Never felt nothing like this, she is more than a mistress
bout to handle my business and put that girl in my kitchen
Girl you make me wanna get you pregnant
Knock You Up
I-f, Ferenc van der Sluijs, het geweten van de vaderlandse electro of eigenlijk dance, is geïnterviewd door Fact Magazine. Ook in Engeland weten ze dat I-f niet de minste is.
Hoewel het interview vooral over de radio-activiteiten van Van der Sluijs gaat, laat hij het niet na om nog wat om zich heen te meppen, zoals we van hem gewend zijn.
“Electro was once something to be proud of but now you’d rather not be identified with it”, zegt hij. En: “Making music nowadays is really easy if you have zombies as an audience.”
Leuk leesvoer dus. Alleen wordt er een wonderlijk onderscheid gemaakt tussen West-Nederland en Oost-Nederland. Alsof de muzikale verschillen zo groot zijn, maar dat kan een Britse preoccupatie zijn.
Gisteren in de Gelderlander en vandaag hier, de recensie van Qlimax in het Gelredome op zaterdag 21 november.
Qlimax brengt Europa bij elkaar
Als er over dancefeesten in de Gelredome wordt geschreven dan gaat het vaak over arrestaties en mensen met een pilletje. Iedereen wordt bij de ingang tot op de sokken gecontroleerd en dan kom je op ieder evenement met zo veel bezoekers wel eens wat tegen. Wat zich wel of niet afspeelt buiten de muren van het stadion doet absoluut geen recht aan het gebeuren binnen. Verder lezen →
Nog niet lang geleden een obscure Amerikaanse band, maar inmiddels het lievelingetje van pers en publiek. Reikhalzend wordt er dan ook uitgekeken naar nieuw materiaal van het viertal (of drietal).
Graze het openingsnummer van de nieuwe EP Fall Be Kind is inmiddels te horen. Met een typisch Animal Collective-begin, met die lange uithalen, om dan te transformeren onder de klanken van enkele vrolijke fluiters.
Van je boemboemboem ging het in de Gelredome. Aan de rand van Elden hoor je de eerste dreunen al uit het stadion komen.
Qlimax 2009, ramuitverkocht weken vantevoren, vol met Zwitsers, Spanjaarden, Italianen, Fransen, Belgen en Duitsers. Ik zag volgens mij zelfs een Fin. Maandag een verslag in De Gelderlander, stadseditie Arnhem. Hier alvast het beeld.