Nieuwe Topper

Citydance geen citydance

Mijn column zaterdag in de Gelderlander ging over Citydance waar niet gedanst mocht worden vanwege groot gevaar.

“Ik heb me voor het laatst onveilig gevoeld bij een demonstratie van de Nederlandse Volksunie waar ik over moest schrijven. Bij voetbalwedstrijden heb ik me vaak onveilig gevoeld en ook eens tijdens Koninginnedag in het centrum toen de sfeer grimmig en dronken was. Maar nog nooit heb ik me onveilig gevoeld op een dancefeest.

De benen van een wereldkampioen

Toen de wereldkampioen nog geen wereldkampioen was, stond hij in Venlo te wachten op de start van de Vuelta. Met oude pezige benen.

Evans en Gerrans

Fucked Up nooit in The New York Times

Hoe populairder Fucked Up wordt, hoe groter het probleem voor The New York Times. De krant heeft als beleid om nooit het woord ‘fuck’ op te schrijven en dat is niet altijd even makkelijk.

The Village Voice zet de problematiek van de krant en de band Fucked Up even op een rijtje. In een eerste profiel wordt er in The New York Times over ‘this band’ gesproken, ‘an unruly hardcore punk band with a name to match’.

Toen Mos Def Fucked Up opnam in zijn playlist die hij voor de krant maakte, moest de eindredacteur weer hard aan het werk om de naam door sterretjes te vervangen. [unprintable in this newspaper] staat er later.

Het leuke is dat Fucked Up de Polaris Music Prize heeft gewonnen voor hun album The Chemistry Of Common Life. En hoe gaat de krant dat dan opschrijven? Ze hebben er nog steeds niet over geschreven, en misschien houden ze dat wel zo om de eindredacteur geen burn-out te bezorgen.

A Bit Bongo

Na het lezen van een mooi artikel over de Incredible Bongo Band in Wax Poetics 2 (het boek) even twee mooie nummers onder elkaar zetten. Hoe Switch verder borduurt op de Apache-bongo’s.

Het petekind van Amy Winehouse

Het is alsof je zit te kijken naar een ongeluk dat op het punt staat te gebeuren. Amy Winehouse heeft een petekind. Een kind dat dit nieuws niet angstvallig voor zich houdt, maar als dertienjarig meisje zelfs de eerste artiest is die op het platenlabel van Winehouse is getekend.

Ja, Amy Winehouse heeft een platenlabel. De vrouw die de rest van haar leven zakt voor iedere blaastest en dus nooit meer een auto zou mogen besturen die meent wel een platenlabel te kunnen bestieren.

En dat frisse meisje, petekind Dionne Bromfield, gaat er een album met covers uitbrengen. YouTube leert al dat ze prachtig kan zingen en dat ze gelukkig te jong is om door Idols of X-Factor verpest te worden. Maar ze mag wel studiotijd doorbrengen met peettante die wat tokkelt op de gitaar tussen het lurken aan de fles door. (Terwijl andere meisjes van haar leeftijd niet eens solo de wereld mogen rondzeilen.)

Als dat maar goed komt.

Een dagje Incubate

Het was feest in Tilburg. Zoals het ieder jaar in september feest is dankzij het Incubate Festival (voorheen ZXZW).

Het was ook feest voor de dierenstrijders. Dankzij de komst van de bloedprofessor Hermann Nitsch viel er iets te protesteren. De 71-jarige Nitsch gebruikt namelijk een dood varken voor zijn Aktion. (En heel wat dode vissen, maar daar rept niemand over.) De Aktion zelf is interessant maar niet baanbrekend. Niet iets om je heel druk over te maken in ieder geval.

Nee, dan de muziek. Van de reeks The Sea, Awol One, An Emerald City, Mad Professor, Kayo Dot, AU en Wardruna waren de laatste twee groepen op zaterdag het beste.

AU maakt opzwepende muziek dankzij een virtuoze toetsenist en een geweldige drummer. Ergens tussen The Dodos en Animal Collective in. Wardruna heeft het metalpad verlaten om donkere folkmetal te maken. Zonder één gitaar en met zelfgebouwde trommels en andere Noorse instrumenten. En dat ook nog eens in een donker natuurtheater in Oisterwijk.

Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou

Een Benins feest donderdag 17 september in Doornroosje. Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou is al ongeveer veertig jaar actief, maar in Nederland waren ze nog niet te zien.

Het voordeel is dat de groep niet verpest is door Westerse eisen. Er zat een lekkere spanning in om niet al te wild uit de bocht te gaan, al kan dat ook met de leeftijd van sommige heren te maken hebben.

Bassist en drummer gaven het beste kunststukje door strak en ontzettend snel te blijven spelen. Nog te zien in Rasa, Paradiso en op Incubate.

Chilly Gonzales vs Andrew WK

In de linkerhoek, de Canadees in Parijs. De onbetwiste houder van het Guinness Book Record voor het ononderbroken bespelen van de piano (27 uur). Vriend van sterren als Tiga, Peaches, Mocky, Boys Noize, Feist en Jamie Lidell. En maker van de onvolprezen albums Solo Piano en Soft Power. De uitdager: Chilly Gonzales!

In de rechterhoek, de bloedneusrocker. Een klassiek geschoolde pianist uit Amerika gone wild. De man die zijn voet brak tijdens een optreden en vanuit de ambulance nog handtekeningen uitdeelde. Producer van Wolf Eyes en Lee ‘Scratch’ Perry. Maker van I Get Wet, The Wolf, Close Calls With Brick Walls en 55 Cadillac (ook solo piano). De 30jarige party hardy uitgedaagde Andrew WK!

Ze gaan een keihard pianoduel aan op 25 september in New York. Zweet, bloed, beblaarde vingers en vuurwerk is gegarandeerd.

Een kuil voor een ander

Graaf je een kuil voor een ander, ontplof je zelf!