Wat is precies het onderscheid tussen excentriek en zo gek als een deur? Het is een dun koord waar Mr. Oizo al jaren op balanceert.
Wie meer te weten wil komen over de man, leest maar beter dit informatieve interview in XLR8R met de Fransoos. Het gaat ook over zijn cinematografische uitspattingen.
Daar valt overigens weinig kaas van te maken, zo bewijst volgend filmpje nog maar eens:
MAKING LAMBS ANGER (ok quality) from oizo mr on Vimeo
Hier meer bijzonder beeld van Mr. Dupieux:
Getagget analog worms attack, flat beat, flat eric, lambs anger, mr. oizo, positif
Zodra het moment komt om het poedelkapsel een keertje af te knippen, zien de hardrockmannetjes er vaak niet best meer uit. Meestal zijn er gedurende de jaren ook wat verslavingen overwonnen.
De groeven in het gezicht zijn inmiddels meters diep. Daily News heeft in haar rubriek ‘Where Are They Now‘ de huidige status van enkele metalhelden van weleer op een rijtje gezet.
Leuker nog is het interview dat de ingeteerde bassist Duff McKagan gaf aan The Quietus. Het ging nu eens niet over Axl, Velvet Revolver, Guns ‘n’ Roses, drugs of Slash, maar over de economie.
McKagan is namelijk sinds kort afgestudeerd econoom en financieel columnist in Playboy. Terwijl hij eerst nog niet eens zijn high school-diploma had.
O, en zijn nieuwe band heeft een album uit.
Zaterdag in de Gelderlander:
Er doen veel mooie verhalen de rondte over Nijmegen en Amsterdam. Chauvinistische Nijmegenaren beweren dat Amsterdam in haar begintijd werd bevolkt door lieden uit de Keizerstad die buiten de stadsmuren waren geschopt. De Kalverstraat zou zijn bestraat met stenen van de afgebroken Nijmeegse Donjon.
Maar wat moet je nog geloven in deze tijden van fanatieke citymarketing? Marc-Antoine Charpentier zou zogenaamd zijn Te Deum voor de Vrede van Nijmegen hebben geschreven, dat was ook al niet waar. En wie vanuit Rome naar Nijmegen wandelt, komt eerst langs Maastricht. Dus het laatste woord over die oudste stad is vast ook nog niet gesproken. Verder lezen
Nu de coureurs weer over de Vlaamse kasseien stuiteren, komt de herinnering aan de Ronde van 2007 weer naar boven.
Destijds zelf gereden (althans, de finale), de dag erna de echte koers gezien en weer thuis een verslag voor Planet geschreven.
Het is er eentje om jaloers op te zijn, want de Amstel Gold Race is mooi, maar niets zo mooi als de Ronde van Vlaanderen.
Biggie Smalls is heel boos vanwege de film die over hem is gemaakt. Dat vertelde hij tegen Lil’ Kim in haar slaap.
En dat is best handig, als dode muzikanten vanuit het hiernamaals nog wat adviezen en recensies kunnen doorgeven. The Guardian vatte deze dode koe gelijk bij de horens en legde enkele dode grootheden wat vragen voor.
Medium Ian Lawman sprak met Biggie, Kurt Cobain, Jim Morrison, Johnny Cash en Michael Hutchence.
In het paranormale gesprekje was Biggie furieus over de film, Lawman moest hem zelfs kalmeren. Overigens had men hem niet willen doodschieten, maar enkel verwonden.
Johnny Cash vond dat er in Walk The Line te veel aandacht voor drugs was. En het acteerwerk hield ook al niet over.
Kurt Cobain heeft Last Days niet eens gekeken, maar wist op de valreep nog wel even te melden dat hij geen zelfmoord heeft gepleegd. En dat er nog drie nummers zijn die op Bleach hadden gemoeten.
Jim Morrison vond de film The Doors wel best. Good old Jim is trouwens ook al vermoord, vanwege een geldkwestie.
Net als Michael Hutchence, die had met een afrekening te maken. Dezelfde persoon zou zijn vrouw Paula Yates hebben vermoord. En als er een film over Hutchence komt dan wil hij gespeeld worden door de Britse Joseph.
Medium Lawman probeerde ook nog Sid Vicious en Edith Piaf te bereiken, maar die gaven niet thuis.
Binnenkort moeten we hier in Nederland maar eens met André Hazes en Martin Brozius gaan praten.
Geplaatst in Muziek, toekomstvoorspelling
Getagget biggie smalls, ian lawman, jim morrison, johnny cash, kurt cobain, medium, michael hutchence
Als het niet voor de vrouwen of de drugs is, dan is een goede reden om in een bandje te gaan toch wel om eens ongezouten je mening te ventileren.
Het merendeel van de muzikanten, op Johnny Ramone na, is behoorlijk links. En dan komen er vanzelf schimpscheuten naar de doorgaans wat rechtsere machthebbers.
Protestsongs zijn er dus genoeg. Vooral in de punkhoek en buiten de mainstream. Het leuke van het lijstje protestsongs in de NME is dat er is gekozen uit de grotere bands.
Schreeuwen voor de eigen parochie kan iedereen, maar een miljoenenpubliek overtuigen is nog net iets meer sexy. NME zet Bob Dylan op 1, California Über Alles van de Dead Kennedys was mijn voorkeur geweest, maar dat is een kwestie van smaak.
Schokkend nieuws uit Radio Kootwijk (rijtje huizen in de buurt van Apeldoorn). Een beest heeft een konijnenren woest opengebroken en Flappie opgegeten. Ongekookt nog wel.
Dit vuile zwijn was ook daadwerkelijk een zwijn, een wild zwijn welteverstaan.
Komt door die enorme zwijnenplaag waar de Veluwe door wordt geteisterd. Ondertussen is menig natuurbeschermer nog tegen de jacht op de beesten. Maar hoeveel onschuldige konijntjes moeten nog sneuvelen voordat de zwijnenpopulatie eens flink wordt uitgedund?
YouTube was toch wel de definitieve doodschop voor MTV. Eindelijk gewoon leuke clips kijken zonder al die vreselijke bijproducten van MTV en TMF te moeten aanhoren. Inclusief menig mislukte poging tot humor of zouteloze realityshow.
Hele albums staan er tegenwoordig op Youtube, weliswaar zonder enig bewegend beeld, maar toch. Het is een leuke luisterpaal.
Muziic doet haar voordeel met het enorme muzikale aanbod op YouTube. Via een soort iTunes-achtige zoekmachine kun je alle muziek, zonder beeld, beluisteren. Lees hier een interview met de bedenker van de site.
Grootste nadeel is natuurlijk wel dat de geluidskwaliteit op YouTube niet overhoudt.
Het is maar een vermoeden, maar het zou niemand verbazen wanneer blijkt dat er significant meer wordt gefloten in Franse popmuziek dan in andere landen.
Het geeft dat ‘je-ne-sais-quoi’-gevoel aan een liedje. Op de site L’Oreille en Feu! staat een leuke popquiz met elf fluitfragmenten. Raad ze allemaal!
Maar waar gefloten wordt, daar mist men ook het een en ander. Sitting On The Dock Of The Bay of deze andere fluiters:
Geplaatst in Muziek
Getagget billy joel, bob sinclair, fluiten, guns 'n' roses, patience, rammstein
Ook ik was op 