Willibrord Frequin, de ongemaskerde strijder tegen het onrecht in Nederland, die straatjochies de les gaat lezen. Zou dat geen prachtige televisie opleveren? Prem laat zich misschien bekogelen in achterstandswijken, Willibrord – zoals we hem kenden – zou achter de jochies aangaan.
“Waarom deeje dat? Waarom heje dat gedaan? Is toch nie normaal ofweldan? Tis een schande, dat is het, een schande. Ga je schamen!”
Willibrord zou ook nog even bij de ouders kunnen aanbellen om daar verhaal te halen. Het zou een enorme culthit kunnen opleveren. Het was vroeger al tenenkrommende televisie waar je naar moest blijven kijken en misschien wordt het er alleen maar beter op.
Het begon ooit met Michael Jackson. Die kon niet hebben dat anderen leuke bijnamen hadden en hij niet. Bruce Springsteen was The Boss, Frank Sinatra The Voice en Elvis The King, terwijl ze hem belachelijk maakten als Wacko Jacko. Dus bedacht Jackson maar zijn eigen bijnaam: The King Of Pop. En als hij dat maar lang genoeg volhield, zou iedereen het wel overnemen.
Jackson is deels in zijn opzet geslaagd en zijn voorbeeld ondervindt navolging. Zeggen dat je stad de oudste is of dat Karel de Grote er ooit is geweest, houdt het lang genoeg vol en iedereen praat je na. Schrijf op je cv dat je piloot en wethouder was, dat wordt ook geloofd tot een ijverige journalist in je verleden gaat neuzen. (Meer…)
Scott Storch, de producer die zijn hele vermogen wegsnoof en stak in patserprullaria, is tot inkeer gekomen.
Tegen MTV vertelt de producer, misschien zonder neustussenschot maar met een redelijk heldere kop, dat hij de goot heeft geraakt en nu weer op de weg naar boven is.
Hij staat onder toezicht en dat hij echt van de coke af is, durft hij nog niet te zeggen, maar hij zit in ieder geval weer in de studio.
Nu maar hopen dat hij weer zulke briljante synthlijntjes als onderstaande bedenkt en van die andere lijntjes afblijft.
Wie ze waren weten we nog steeds niet, wat ze deden al helemaal niet. Wat ze niet deden, weten we inmiddels een beetje. Ze zijn in ieder geval opgestapt, de Raad van Commissarissen van de NV Mensec.
Oftewel de eindverantwoordelijken voor het functioneren van Albert Krielen.
In 2006 zaten in die RvC: Hanneke Berben, Ben van Vliet, Ben Wesly en Jacqueline Legrand – van den Bogaard. Of dit viertal er in 2009 nog steeds zat, is niet bekend. Voorzitter Berben in ieder geval wel.
Hoe zou de mening over Ernest Louwes zijn als de weduwe Wittenberg geen weduwe was? Nu de veroordeelde boekhouder een vrij man is, is er nog maar een mening te horen, en dat is de mening van het kamp Louwes.
Stel dat Wittenberg een familie had gehad die zich roerde in de media. Een familie die het leed liet zien dat de dood van Wittenberg had veroorzaakt. Stel nu eens dat die hypothetische familie Louwes als dader had aangewezen, hoe zou de media dan bewegen?
Er is nu maar één verhaal, één slachtoffer en één aandachtspunt, en dat is Louwes.
Hij strijdt tegen een vijand zonder gezicht. Hij vecht tegen een angstbeeld dat iedereen vreest sinds Kafka het zo mooi beschreef: het systeem, dat mensen onschuldig opsluit. Terwijl justitie zich op de vlakte houdt in deze zaak.
De media smullen ervan. Kritische vragen stellen en de zaak goed onder de loep leggen, kost niet alleen veel moeite, het past vaak ook niet op krantenpagina’s of in nieuwsrubriekjes. Dan is het handiger om alleen de stem van Louwes & co. te laten horen.
Pauw & Witteman deden een goede poging om kritische vragen te stellen. Vragen waar Louwes weinig tegen in wist te brengen. En gelijk worden de heren als grootinquisiteurs gekenschetst.
Het mediaoffensief van Louwes is, vast dankzij Maurice de Hond, perfect geregisseerd. Maar als Louwes weer eens in beeld is en vertelt hoe oneerlijk hij is behandeld, bedenk dan dat zijn mediastrijd in ieder geval wel een makkie is, dankzij bovengenoemde omstandigheden.
Al gravende heeft de Gelderlander ontdekt dat Albert Krielen twintig jaar geleden ook al eens tegen de lamp liep.
Bij een vuilniswagenbedrijf in Emmeloord was men net iets scherper dan in Nijmegen en werd het creatieve cv-schrijven van Krielen, destijds directeur, ontdekt.
Na zijn ontslag riep de man uiteraard niet dat hij verplicht moest vertrekken. Hij zei dat hij geen tijd meer had voor het baantje.
Mokkend is hij vertrokken. De kleine wethouder van Financiën in Nijmegen, Peter Lucassen, heeft he-le-maal niets verkeerd gedaan. Vindt hij zelf. En toch vertrekt hij. Omdat er zo op de persoon wordt gespeeld in de affaire Krielen.
Nee, meneer Lucassen had vast allang door dat er maar eentje verantwoordelijk is binnen de gemeente voor deze schouwburgfarce en dat is Petertje Lucassen. Hij was degene die even die referenties in dit opgeleukte, en uiterst vage, cv van Krielen had moeten laten controleren.
Hij was ook degene die niet blind had mogen varen op een slapende Raad van Commissarissen. Maar in 2007 bleek allang dat de gemeente niet helemaal fris was in dit dossier.
Voor de oppositie was het een optelsom, omdat Lucassen ook al niet ongeschonden uit de verkoop van busbedrijf Novio was gekomen. Daar was de controle vanuit de gemeente eveneens abominabel. Het doet je afvragen wie er in Nijmegen wel wordt gecontroleerd. Het koppie van Lucassen bungelde en dit was meer dan genoeg reden om de hakbijl op te pakken.
Voordat die hakbijl opgeheven kon worden, was Lucassen al door de achterdeur vertrokken. Nu is het afwachten wat er overblijft van de RvC van de stadsschouwburg. Het is niet eens duidelijk wie daar deel van uitmaken.
Alsof het hele verhaal van schouwburgdirecteur Albert Krielen, die zijn cv bij elkaar heeft gefantaseerd, nog niet sappig genoeg is, wordt het nu nog leuker.
De blunderende Raad van Commissarissen, dat clubje dat dus heeft zitten slapen bij de aanstelling van Krielen, heeft nu een communicatieadviseur ingehuurd die de boel gaat lopen ontkennen.
Les nummer 1 in de communicatie is toch wel dat je juist niet moet ontkennen als er crisis is. Maar ja, de ingehuurde communicatieadviseur verdient volgens zijn eigen site zo’n 200 euro per uur voor dit klusje. Dus als hij dit theaterdrama nog even kan rekken, wordt het er voor hem alleen maar beter op. En dat terwijl cv-reparatie echt goedkoper kan
Het is een en al Marvin Gaye in de Motown Top 100 in OOR. Marvin op 1, Marvin op 2, Marvin op 10, Marvin op 13, Marvin 21, Marvin op 21. En zo gaat het nog wel even door. Tot en met nummer 100, waar Marvin ook al staat met Trouble Man.
Hee, die had ik ingevuld. Toch? Eens even kijken wat ik twee maanden geleden voor een lijstje opstuurde.
Singles
1. Reach Out, I’ll Be There — Four Tops
2. What’s Going On — Marvin Gaye
3. I Wish — Stevie Wonder
4. Where Did Our Love Go — The Supremes
5. I Want You Back — The Jackson 5
6. The Tears of A Clown — Smokey Robinson & the Miracles [U.K. version]
7. Mercy Mercy Me (The Ecology) — Marvin Gaye
8. Dancing In The Street — Martha & the Vandellas
9. Superstition — Stevie Wonder
10. Trouble Man — Marvin Gaye
Albums
1. Marvin Gaye – What’s Going On
2. Stevie Wonder – Songs In The Key Of Life
3. The Four Tops – Reach Out
4. The Jackson 5 – Diana Ross Presents The Jackson 5
5. Erykah Badu – Baduizm
Morrissey heeft zijn mening over het eten van vlees nooit onder stoelen of banken gestoken. Meat is Murder heette immers het tweede album van The Smiths.
Overtuigd vegetariër Morrissey werd tijdens zijn Coachella-optreden bijkans onwel van de geur van de barbecue backstage. “I can smell burning flesh … and I hope to God it’s human”, zei hij.
Halverwege zijn set verliet hij het podium. Om later toch terug te keren. Na het uitpissen van de barbecue wellicht?
Na het zien van dit televisiefragment en het horen van het nieuws dat men overweegt om ‘De Week van Willibrord’ weer van de stoffige plank te halen, komt dat oude programmaidee weer bij me op.
Afgelopen zaterdag in de Gelderlander:
Scott Storch, de producer die zijn hele vermogen wegsnoof en 
Wie ze waren weten we nog steeds niet, wat ze deden al helemaal niet. Wat ze niet deden, weten we inmiddels een beetje. Ze zijn in ieder geval 
Hoe zou de mening over 
Al gravende heeft 
Mokkend is hij vertrokken. De kleine wethouder van Financiën in Nijmegen, Peter Lucassen, heeft he-le-maal niets verkeerd gedaan. Vindt hij zelf. 
Alsof het hele verhaal van schouwburgdirecteur Albert Krielen, die zijn 
Het is een en al Marvin Gaye in de Motown Top 100 in OOR. Marvin op 1, Marvin op 2, Marvin op 10, Marvin op 13, Marvin 21, Marvin op 21. En zo gaat het nog wel even door. Tot en met nummer 100, waar Marvin ook al staat met Trouble Man.
Morrissey heeft zijn mening over het eten van vlees nooit onder stoelen of banken gestoken. Meat is Murder heette immers het tweede album van The Smiths.
