Terminator Kanye

De vader, de zoon en de heilige Daftgeest

Het was weer een ervaring op zich. Twintig minuten lang gebiologeerd geluisterd naar Kanye West die uitgebreid en (het moet gezegd) redelijk overtuigend over zijn eigen grootsheid vertelde.

Onder meer over hoe hij een soort menselijke Terminator is. Leescht meer in OOR 1 in januari.

Desondanks was meneer West een stuk spraakzamer, beleefder, wakkerder en toegankelijker dan mede-millionseller meneer L. Wayne enkele maanden geleden.

Ter undergroundcompensatie daarna maar even wat Gonzorecensies weggewerkt. Waaronder Peter Broderick (mooi), Reid en Hebden (sterk), Milosh (breekbaar), Slakah (fanky), Morgan Geist (mwoch) en Agoria (next)!

Zou Bas Bron eigenlijker nog genialer dan Kanye West zijn (en kan dat wel?) omdat hij nog eerder de autotune gebruikte?

En nu verdikkeme allemaal razendsnel aan de Autotune (hier een autotune for dummies) net als kanjer Kanye op Love Lockdown.

Eclectische Happy Hardcore

Zo speelde Zwerfhond op de Bierkaai zondag in akoestische setting happy hardcore-klassiekers. I Want To Be A Hippy, Rainbow In The Sky en No Limit kwamen voorbij, alvorens de band overging op het eigen repertoire.

Het rommelmarktpubliek in de Paraplufabriek keek geamuseerd toe.

Een goede reden om DJ-duo Hyper & Hyper weer eens van stal te halen. Die HH-klassiekers hebben we namelijk zonder gene in onze collectie staan. En die dag daarvoor had ik in de Kleefse Saturn net de laatste Scooter gekocht, waarbij een bonus-cd zat met alle hits. Wat wil je nog meer?

Dat sloeg dus niet aan bij het publiek. Daar moet je ofwel heel dronken voor zijn of een bepaalde leeftijd voor hebben of het moet niet zondagmiddag 5 uur zijn. We probeerden het met de cover van Friends door Klostertaler, we probeerden een nummertje van Dune, maar toen doken we gewoon in de bak met 80’s en 90’s hits van die andere Hyper en zo werd het toch nog gezellig. Dat is nog eens eclectic!

O, en als iemand zich nog hardcore voelt op dit moment, klik gerust.

Die Welle

Poeh, wat een tegenvaller. Met een heel beroerd slot weet Dennis Gansel in de laatste minuten zijn film Die Welle de nek om te draaien.

De Fiets is vol

Nog steeds zijn de Nederlandse elektronicapioniers Dick Raaijmakers en Tom Dissevelt veel te onbekend. Had Raaijmakers voor de commercie gekozen, dan kenden we hem nu allemaal als componist van de soundtrack bij 2001, A Space Odyssey. Raaijmakers had er geen zin an en hij liet de telegrammen van Stanley Kubrick onbeantwoord.

Raaijmakers werd een grootheid in de experimentele Nederlandse muziek, maar dat leidt niet tot enige bekendheid bij een groter publiek. Blader eens door het programmaboekje van November Music en zeg wie je wel kent.

Ik ging zaterdag voor Fantasy in Orbit van Tom Dissevelt. Van een animatiefilm voorzien door Henk Lamers en op vijf sporen overgezet door Kees Tazelaar. Een mooie drie kwartier, en een stuk interessanter dan het voorfilmpje van Frank Zweers op muziek van Richard Rijnvos. Die laatste schijnt een grote te zijn in de gecomponeerde muziek, maar het is mij te theoretisch. Heel belangrijk allemaal voor de ontwikkeling van de muzie, maar je gaat er niet voor je plezier naar luisteren.

Dat had ik wel gehoopt te doen bij De Grafische Methode Fiets van Raaijmakers. Iemand die beplakt met microfoons in zijn nakie er drie kwartier over doet om op een fiets te stappen. Het moet indrukwekkend zijn en bijzondere geluiden opleveren. Maar helaas, de organisatie had een maximum van veertig bezoekers ingesteld. Met als gevolg een horde woedende bezoekers voor de gesloten deur. Heb je als festival voor experimentele muziek eindelijk eens een volle zaal, is het weer niet goed.

Teleurgesteld maar op de fiets naar huis gestapt, in een zwierige beweging van een seconde. Het klonk nergens naar.

De RAF legt uit

Vandaag schreef ik voor Voxlog het volgende over het RAFavondje in Lux:

Moord en brand werd er geroepen over de komst van een RAF-terrorist naar Nijmegen. De Telegraaf mobiliseerde de verontwaardiging die op de site van Lux tot uiting kwam in reacties van boze Nederlanders. “Over een paar jaar kunnen we Volkert van der Graaf en Mohammed Bouyeri ook verwachten voor een prettig debat in Lux. Schande,” schreef men.

Jar City

Lang geleden dat ik iemand in een film (of daarbuiten) met zoveel smaak een schapenkop op zag eten. Hij at het lekkerste als eerste op, het oog. Eerlijk gezegd was het niet eens lang geleden dat ik zoiets zag. Het was de eerste keer.

Jar City gaat niet over de eetgewoonten van de IJslanders. Dat is meer een gebbetje tussendoor. Of het is om aan te tonen dat hoofdpersoon Erlendur een rouwdouwer is.

Jar City (originele titel: Mýrin) is een soort Reykjavikse Tatort. Maar dan met beter camerawerk. De lenzen die regisseur Baltasar Kormákur gebruikt, laten zien hoe mooi het IJslandse landschap is en hoe lelijk Reykjavik.

De film gaat over het verlies van dochters, in een land waar de vrouwen in hun achternaam hebben staan wiens dottir ze zijn. Het gaat over dode dochters of, in het geval van Erlendur, over dochters die meer dood dan levend zijn.

Dat alles wordt verpakt in een spannende politiethriller. De bezitter van een zwakke maag zal het af en toe moeilijk hebben, maar heel goor wordt het nergens. Doodeng wordt het ook niet.

Een spannende film, met mooie beelden van een inmiddels failliet land. Voor de Tator- en IJslandliefhebber.

De sneakomschrijving luidde (hoe actueel): dodelijke kredietcrisis.

150 koele mensen

Beter goed gejat dan slecht bedacht, vonden Job en Joost toen ze de Cool List van NME erop nasloegen. Net als zovele anderen dachten ze natuurlijk Alice Wie? toen ze de zangeres van Crystal Castles op nummer 1 zagen staan.

Dat kan beter, dacht Job als eerste, en hij plaatste een doordachte lijst waarin het uiteraard niet ontbrak aan de betere hiphop- en dancenamen. Uiteraard mocht Weezy weer eens the motherfucking greatest zijn.

Onze vrienden van ZXZW zouden geen eigenwijze Tilburgers zijn als ze er geen eigen lijst op na hielden.  Daar staat Lil’Wayne gewoon op 41, maar ja, kennen ze bij de NME Gameboy Hein wel?

Spannend links

Dat kan ook alleen maar in het Havana aan de Waal. Een beetje een veroordeelde Raffer uitnodigen.  De Telegraaflezer stond al helemaal op zijn verbouwereerde kop.

“Deze propaganda avond vind plaats in het tweede extreem linkse bolwerk van ons land, Nijmegen. Die stad word geregeerd door het extreem linkse Groen Links, SP en de PvdA”, meldt Meld Links Geweld.

“Over een paar jaar kunnen we Volkert van der Graaf en Mohammed Bouyeri ook verwachten voor een prettig debat in Lux. Schande!”, schrijft men boos op de site van arthouse Lux, gastheer van de avond. Nou, dat zou inderdaad wel fijn zijn als Mohammed B en Volkert ooit eens verantwoording aflegden voor hun daden.

Rechts heeft ondertussen aangekondigd om voor de deur te staan en daar de bezoekers te verwelkomen. Gezellig. Kijken of we nog binnen kunnen komen.

Quoole snor

Hij sierde de cover van OOR deze maand. De Snor, wijlen Freddy. En de tien redenen waarom Queen best wel qool is.

Zo heel moeilijk was dat niet te verzinnen. Hier staat het ook in de kast: het oeuvre van Queen. Goed, de schijfjes zijn ietwat verstoft, maar jaren terug beleefde ik er toch best plezier aan, tot ik andere leuke dingen ontdekte.

Samen met Hans van den Heuvel en Philippus Zandstra hebben we er toch een leuk stukje van weten te brouwen, al zegt hij het zelf.

Het enige wat er nog aan ontbreekt is de afpelsnor op de cover. Peel off and see… Helaas iets te omslachtig voor een muziekblad, dat werkt beter bij bananencovers.

ps. Men roept dat de snor helemaal in is in den lande, maar Joost van Bellen loopt daar toch al jaren mee? Nee, de baard, de nieuwe accessoire van de musicerende Amerikaan, dat is pas in.

Staubgold

Uit De Gelderlander van afgelopen vrijdag:

In een prachtige aflevering van de tekenfilmserie South Park worden de jongens gearresteerd na het downloaden van muziek. De FBI confronteert Kyle en Stan met hun daden door te tonen wat de gevolgen zijn van illegaal downloaden. De getroffen artiesten zijn veroordeeld tot een semi-luxueus bestaan.